Kimseye Verecek Umut Kalmadı
Asıl normalleşmiş olan budur: İnsanın gidecek bir yeri olmamasına, yurt dediğin yerden aynı topraklarda ebediyen sürülmüş olmana rağmen gitmek. Bence Hrant, yediği öğlen yemeğinden sonra, hızla inerken merdivenleri nereye gittiğini çok iyi biliyordu.