Filmin adı "Orada". Bölük pörçük aile ilişkilerini izlerken kendimi yakaladığım sahne ya da replikler içimi acıtsa da, “Daha anlaşılmayı bekleyen çok şeyin var Şado!” diyerek kendi kendime söylendim büyük, koyu, italik ve altı çizili cümlelerle.

Biliyoruz sorunlarımızın bazıları bireysel, çoğu toplumsal. Sorunlarımızın bazıları uzun vadede, çoğu kısa vadede çözülebilecek nitelikte. Güvenli bir çevrede yaşayabilmemizi sağlamak hiç zor değil. Bunun için de herkes üzerine düşeni yapmalı. Çünkü biz yaşlıyız ve güvenli bir çevrede yaşamak hakkımız.

Zorla ve küçük yaşta evlendirmeler Türk Hukuku ve uluslararası hukukla çelişiyor. Genç yaşta yapılan evlilikler özellikle Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde çok yaygın. Alt sosyo-ekonomik ailelerin kız çocukları daha fazla evlilik riski altında.

Şiddet bir toplum sağlığı sorunu ise hayatın içindeki her tür şiddete duyarlı olmak, çevremizde şiddete maruz kalan yaşlıları fark etmek ve onlar için bir şeyler yapmak gerek.

Zorba-kurban ilişkisi, dış hukuk yolları devreye girince şekil değiştirir. Artık kurban sadece zorbayla değil, örgütle karşı karşıyadır. Hukuksal süreç devam ederken veya tali süreçler başlatılarak kurbanın istifası, yer değiştirme isteminde bulunması, gıyabında yerinin değiştirilmesi ya da emekli edilmesi/olması yolu denenir.

Yalnız yürümediğimiz hayat yolunda, kendimiz yol olmayı öğrenip becerene kadar yanımızda olan anneannelerimiz, babaannelerimiz, dedelerimiz, büyükbabalarımız, büyükannelerimiz, ninelerimiz ve dedelerimiz… Bizi çoğunluk güldüren, gidişleriyle üzen… Nasıl sevmeyiz onları, nasıl özlemeyiz?...

Yaşlıların yaşam standartlarını koruyarak, iyilik durumunu geliştirecek bakım hizmetlerine ihtiyacı var. Bu çok çeşitli uygulamaları gerektirir. Huzurevlerinin amacına uygun inşa edilmesi, dizayn edilmesi ve donatılması gerekir.

Devrim Erdoğan’ın yönettiği "Bavula Sığmayan Hayatlar" belgeselinde "Yaşam evi"nde kalan "kıdemli vatandaş"ların hayatı anlatılıyor. Yaşlıların hayatı bir bavula sığmıyor.

Şadiye Dönümcü "Anneler Günü"nde sözü, kendini "tam" hissetmeyen annelere ve annesini "eksik" bulan çocuklara veriyor. "Eksik / tam / fazla annelik diye bir şey yok" dedikten sonra da "yüreği anaç" tüm kadınların anneler gününü kutluyor...

Sevgili bianet; sen on yıldır bize yeni ufuklar açtın hep. Dilerim önümüzdeki on yıllarda bize daha derin ve fazla ufuklar açarsın! İyi ki varsın bianet! Bizi ışıtmağa devam et emi! bianet; yeni yaşın, yeni on yılın kutlu olsun!

Palyatif Bakım hastanın yaşamını düzenli sürmesini ve bitmesini sağladığı gibi, yakınlarının da yükünü azaltan bir bakım türü. Ağrı çeken biri olmak da, ağrı çeken sevdiğiniz için hiçbir şey yapamamak da zor.

Hayatın hangi hal(ler)i bireyi sıkıştırır? Hayatın sıkıştırdığı bu bireyler neden kendi bedenine böylesine şiddet uygular? Aile içi şiddetin toplumsal şiddeti beslediği, toplumsal şiddetin aile içi şiddeti beslediği günümüzde, sorununu bireysel olarak çözemeyince, nihai çözüm olarak kendi bedenine şiddet uygulaması ne acı!

Samet, dokuz yaşında. Çinçin'de oturuyor. Babası Sincan Cezaevinde, annesi gündüzleri Dışkapı'da yaşlı bir dedeye bakıyormuş. Beş ve üç yaşındaki kız kardeşlerine komşu Gülsün Teyze göz-kulak oluyormuş. İki yıl önce gelmişler Ankara'ya. "Aslında Diyarbakır-Bismilliyiz" diyor. "Samet n'apcaksın 23 Nisan'da" diyorum, anlatıyor...

Biraz daha büyüse kızım, ilişkilerimiz düzelecek biliyorum. Bu çocuk yarın ergenliğe girecek. Mevcut sorunları çözülmeli ki; yenileri karşısında güçlenebilsin. Bir insan, baba olmanın bedelini bu kadar ağır ödemeli mi? Boşanmış bir çiftin çocuğu olmanın bedeli bu kadar ağırlaştırılır mı?

Bu yaşlarda en zor şey; hayal kurmak. Hiç yapılmaması gerekenler de kendi yaşantını başkalarıyla karşılaştırmak. Yapılması gereken ise seni mutsuz eden insanlarla birlikte olmamak.

"Yollarda", geçmişte yaşananları ötelemeyi ya da yok saymayı öğretmeye çalışanlara inat, geçmişin sadece ölerek unutulabileceğini -bir kez daha- anımsattığı için izlenmeli. Derinlerimizdeki şeylerin ayrımına varıp kendimizi anlamayı, "Ben"imizdeki yara(ların) kabuğunu kopartmamızı sağlayan oyun bittiğinde de insan yeni acıtmalar için cesaretlenip kabuk kopartmağa devam ediyor.

Evet ölüm yaşlılardan uzun süre uzak kalamaz. Ama onca yıl yaşayıp da ölümün küçümsenmemesi gerektiğini anlamayan yaşlıya yazık. Ölüm ruhu tamamıyla yok ediyorsa, üzerinde durmaya değmez yok

Yaşlanmaya ilişkin en güzel dizeleri kanımca Karacaoğlan yazmış: "Sakal seni matkap ile yolayım, / Bir kız bana emmi dedi neyleyim."

"Biraz Ben, Çokça Biz, Biraz Özlem, Çokça Keyif" başlıklı yazıma Ben, Çokça Biz, Biraz Özlem, Çokça Keyif, bu tür deneyimi olanlar telefonla, e-posta yoluyla ya da bizzat görüşme yoluyla ses verdi. Geçmişte yatılı okumuş ve hala okumakta olan herkesi sevgi ile kucaklıyorum.

Ola ki bir araştırmacı yatılı okulda okuyanların yalnızlık ve terk edilmişlik duygusunu araştıracak olursa, bir 'yatılı okul havarisi' olarak benim duygu ve düşüncelerimi de kaale alır belki diye yazmak istedim: Yatılı okul; ille de dostluk, arkadaşlık demek. İlle de dayanışma, paylaşım demek. İlle de başkalarına saygı ve sevgi demek.