Jaguarın Gözleri, aşkın, arkadaşlığın, komşuluğun ve aslında uzamın politikliği üzerine, söylemsel siyasetin dışına çıkan ve politik olanın kalbine dalan bir bakış öneriyor.

Kürt kültüründe önemli bir yer tutan dengbêjî ve folklorik araştırmalar için Kürdistan’ı dolaşan Celilê Celil, 25 ciltlik bir eser yaratma peşinde.

Sarkis ustanın hatıratında, Ermeni-Yörük dayanışması gözden kaçan bir olgu. Ayurıca anılarda yer alan Taşnak profilinin ise, birkaç genel eleştiri dışında hakkıyla değerlendirilmediğini düşünüyoruz.

Çok eski zamanlarda çanlarıyla ve kiliseleriyle de anılan eski şehirlerden birinde sormuşlar şehir sakinlerine: Çan, dört kezden fazla çalarsa sizce ölen kimdir?

Meksika, Madagaskar, Güney Afrika, Etiyopya, ABD, Rusya... Sheffield Doc/Fest'in filmleri birçok ülkeye farklı bir yerden bakmamızı sağlıyor.

Türkiye’nin gündeminde CHP Lideri Kemal Kılıçdaroğlu’nun başını çektiği “Adalet Yürüyüşü” bulunuyor. Yaklaşık 100 yıl önce Meclis’te de bir adalet talebi vardı. Nedeni o dönem “Ermeni kıtâli” olarak adlandırılan Ermeni Soykırımı’ydı.

“Kaslarımla birlikte adaletin de eridiğini görüyorum” cümlesini okuduğumdan beri, her gün yeniden tanışmaktan bıktığım yabancı bir kadın bakıyordu sabahları aynadan yüzüme.

Yakupyan Apartmanı'nı yalnız edebiyatseverlerin değil, ülkede neler oluyor diye soranların da okuması gerek. Yakupyan Apartmanı Mısır toplumsal hayatının bir aynası ve orada, Türkiye toplumsal hayatının birçok yansısını da görmek mümkün.

Nazım Hikmet’in “İvan İvanoviç Var mıydı Yok muydu?” oyununda şişen kurbağalar eleştiriliyor ve biz bu kurbağaları yalnızca dağılan Sovyetler’de görmüyoruz.

Bu bir Beyoğlu yazısı mı, Beyoğlu yası mı yoksa Beyoğlu sızısı mı bilemediğimden, başlık öyle karman çorman oldu. Belki de hepsi. Ya da hiçbiri. Belki de bu ayrımlaşmayı yapabilmem için bir an önce kaleme almalıyım bu yazıyı.

Son zamanlarda anne-babaların “iki yaş sendromu” olarak adlandırılan durumdan kaynaklanan krizlere çözüm bulma sorumluluğunu “çocuğun gelişimine” atma eğiliminde olduklarını fark ettim. Kendime “Dur bir düşünelim,” dediğim nokta burasıydı.

Aylardır “işimi geri istiyorum” diyen KHK’yle işinden olan onlarca işsizin sesi, simgesi, onuru olmuş iki insanın gözümüzün önünde yavaş yavaş eridiğini izliyoruz.

Farklılıklarımızın aslında bizi bir arada tutan en önemli zenginlik olduğunu yine hatırlatmak isteriz.

Velev ki Sincan Cezaevi Kampüsü üzerinde uçan bir güvercinsiniz. Şansınız yaver gitmedi, tüylerinizi katran gibi kaplayan bir kimyasal maddenin içine düşüverdiniz. Birkaç defa kanat çırpabileceksiniz en fazla. Ne yapardınız? Ben biliyorum, bizim havalandırmaya sığınırdınız. Tavuk da böyle yaptı.

Bugün dünyada gökkuşağı bayrağı LGBTİ topluluğunun sembolü olarak kabul ediliyor. Halbuki benzeri bir bayrak çok daha öncesinde Ermenistan’ın simgesi olarak önerilmişti.

Esas derdine düştüğümüz özgürlük, hak ve adalet bizim dışımızdakileri kapsamayınca sorun etmediğimiz yerde yarın sorun edeceğimiz bir noktaya gelecek. Çoktan geldi hatta ve bu hep böyleydi.

Sivas Katliamı, insanlık tarihinin henüz hesabı verilmeyen büyük bir utancı olarak duruyor.

Bilim insanlarına göre, yaşayan en yakın akrabalarımızla hangi farkların bizi insan yaptığını ortaya çıkarmak, insan sağlığı açısından yeni atılımlara ve kavrayışlara da önayak olabilir.

Sheffield Doc/Fest 2017'de dünya prömiyeri yapılan Leonora Carrington - The Lost Surrealist adlı belgesel seyirciyi ressamın olağandışı hayal dünyasına zarafetle taşıyor.

“Kutsal ölüm”ün gerçek hayattaki karşılığı çoğu zaman acıdan başka bir şey olmadı. Bir kez daha yaşamayalım/yaşatmayalım bunu.