Aslan Asker Şvayk'ın her kesimden ortalama vatandaşı düşündürmek açısından birebir ve bir artısı var: Güldürüyor!

Hayvanlarla sapkın ilişkimizi perde önünde yaşayarak ününe ün kattı Nusret. Bu, Nusret’ten ziyade bizim hakkımızda ipucu veriyor. Steril, rafine ve perde arkasında üretim bizi rencide etmiyor. Varsın Nusret etsin, edebiliyorsa.

Torino Film Festivalinde boy göstermiş olan Bizi Kimse Yargılayamaz belgeseli, isyankâr bir neslin devrimci harekete nasıl temel oluşturduğunu da bir kez daha gözümüze sokuyor.

Yaşanan her vaka bir insan hikâyesi iken, kiminden hiç haberdar olamıyor kiminden de bir üçüncü sayfa haberi çıkarıyoruz. Antabus oyunu işte tam burada başlıyor.

“Ölüm mekanizmaları” kurularak insanların yaşama hakkının elinden alınmaya çalışıldığı günlerde emeğiyle, hakkıyla, onuruyla insanca yaşayabilmek için yüreğini ortaya koydu Nuriye ve Semih hoca.

Ülkenin sosyal hizmet politikalarının oluşmasında yer alan Prof. Dr. Sema Kut, "Yaşam devam ediyor ve yaşamak güzel. Evet, yaşam güzel de inkar edemediğimiz bir gerçek var; gitmek" derdi.

Tarihte geriye dönüş olmaz. Geçmiş hayaliyle yaşamak politikacı için zaaftır. Bu sebeple özet: Süreç yeniden başlayacaksa, yepyeni bir süreç olacak ve Dolmabahçe bir tarafta kalacak, ondan dersler çıkarılacak.

İlhan Diken “Memleket Ahvali”nde halklar arası eşitliği, kardeşliği, siyasi cesareti, insani erdemi yazmış. O kadar çok şey yazmış ki, bir yazısını şöyle bitiriyor: “… İçimden yazmak gelmiyor zaman zaman… Yazacak, söyleyecek çok şey olmasına rağmen...”

Kadıköy’ün kalabalıklaşmasının görebildiğim en önemli sebeplerden biri insanların daha özgür hareket edebildikleri bir yer olması. Kadıköy taşıyor ve hatta kusacak, kusamıyor. Bunu gören emlak piyasasının ağzı sulanıyor, bunu gören işletme sahiplerinin gözleri dönüyor.

Brecht’in ‘Cesaret Ana ve Çocukları’ oyunu, barışın ticaretin, mutluluğun, huzurun önkoşulu olduğunun bilincinde olmayanlara bu bilinci vermek gibi bir derdi olduğu için barış müfredatında kendine yer buluyor.

Aslında birbirimizden değil, ilişkilerden gidiyoruz. Ama birbirimizin canına okuyarak bunun acısını çıkarıyoruz.

Bölgenin hukuki yönden görüntüsünün 1990’lı yıllardan pek de farklılık göstermediği anlaşılıyor.