Şiirin biz şairlere asıl öğrettiği sözcüklerin gücüdür. Yazmayı bir yaşam biçimi haline getirenler sözcüklerin gücüne daha fazla inanır. Bugüne ve geleceğe dair beklentileri sözcüklere güvenerek ifade etmeye çalışır. Bayram Balcı için de bu öyledir. Ona göre sözcükler dünyayı yeniden kuracaktır.

Politik düşünmek, tarafsız ve steril bir gözlem yapma noktasına geçmek değildir. Hayatın içine girmek, ama hayatın gürültüsüne teslim olmamaktır. Gücü görmek, ama güce tapmamaktır.

Bu kez konumuz butlan yargısı ve Kılıçdaroğlu’nun yeni icadı ‘suçluluk karinesi’. Yani bir konuda ‘yargılanıyorsan, beraat edinceye değin suçlusundur’ kabulü.

TTB içindeki bütünlükçü grup ve düşünce yapısının, gelişen dönüşüm karşısında kendini revize etmesi, yalnızca çoğulculuğu benimsemekle kalmayıp, azınlıkta olan düşüncelerin temsilini de sağlayacak yapısal bir dönüşüme uğraması üzerine düşünmemiz gerekiyor.

Anlaşılan o ki arayışları sırasında Bedevi “izsürücü”lerin benzerinin CHP’nin içinde de olduğunu fark ettiler. Faşist İsrail Devleti’ne direnenlere karşı ölümü pahasına üç kuruş para karşılığında işbirliği yapanların bir benzerini görevlendirdiler.

Bugün susturulmaya çalışılan sesler, aslında eğitim sisteminin içinde biriken sorunların haykırışı. Bu sesi duymak, anlamak ve çözüm üretmek gerekir. Çünkü öğretmenlerin mutsuz olduğu bir ülkede eğitimin güçlü olması mümkün değil.

Sayın Öcalan’ın barış sürecinde yapmak istediği şeyi Hudeybiye mantığı ile okursak, ortada uzun vadeli bir tanınma ve “siyasi varlık/hukuki alan” inşası olduğunu görebiliriz.

Özgürlük/baskı karşısında “…yargı erki yürütme erki ile birleşirse hükümler tahakküme dönüşür”. İşte o zaman ahlak; zorbalığa direniş göstermek demektir. Ahlak budur. Etik sorumluluk budur.

Kendisini sosyalist, feminist, insan hakları savunucusu ve antiemperyalist olarak tanımlayan Bregman, Arjantin’in IMF ve ABD’nin etkisinden kurtulması gerektiğini savunuyor. Ona göre ülkenin temel sorunu bütçe açığı değil, dış borç ve ekonomik bağımlılık.

CEAS, Avrupa’ya ulaşan göçmenlerin kayıt altına alınmasından sığınma başvurularının değerlendirilmesine, üye ülkeler arasındaki yük paylaşımından sınır dışı süreçlerine kadar birçok alanda köklü değişiklikler içeriyor.

Sorun, belirli “aktörler” değil, bizzat kürsünün kendisi, onun yeniden ürettiği hiyerarşik ilişki biçimi ve toplumsal dönüşümün ancak kurumsal mekanizmalar aracılığıyla gerçekleşebileceği varsayımı.

İktidarın “anayasaya hiç dokunmadan Meclis kararıyla seçime gitme” formülü, DEM’in elindeki müzakere kartını boşa düşürme potansiyelini de taşıyor.

Anthropic vakasının ifşa ettiği asıl yapısal gerçek; merkezi bulut mimarisinin, veri havuzlarının ve yazılım kodlarının bizzat kendisinin birer emperyalist sınır karantinasına dönüştürülebildiğidir.

LGS'nin ardından YKS, YKS'nin ardından AGS, ardından KPSS... Bu zincirin sonu görünmüyor.

Her işi “genelgelerle” yapan ve kendi işlemlerini hukuki kabul eden ama ileri sürülen iddiaları geçersiz sayarak “asılsızdır” diyerek gerçekleri soruşturmayan bir memlekette yaşamak zordur.

Rama, Trumpgillerin bu yatırımına fazlasıyla angaje olmuş durumda; bizde bilinen deyimiyle, “Bu işin avukatı benim” der gibi.

Politika sahası, “bence” dünyasının sınırsız olmayan oyun alanıdır. Bu alan dahi sınırlıdır, zira politik öznenin iddiasıyla tutarlı olması ya da bir tutarlılık inşa etmesi icap eder.

Eğer sınıflarda hâlâ ezbere dayalı öğretim anlayışı hâkimken sınavlarda analiz, yorumlama ve muhakeme becerileri aranıyorsa, burada sorgulanması gereken öğrenciler değil sistemin kendisidir.

Ayrıcalık isteyen yok. İnsaf artık diyen, çok… Ceza kanunlarının gazetecilere bu kadar çok uygulanması kabul edilemez. Gazetecilerin haşin, acımasız, dur durak bilmeyen cezalar istenen davalarla “susturulmak” istenmesi gazeteci sorumluluğu ile bağdaşmaz. Bu tutum gazeteci ve demokrasi düşmanlığı yaratmaktır.

Belki de bugün asıl soru şudur: Kürt meselesinde açılan yeni arayış ile muhalefetin daraltılan siyasal alanı, birbirinden ayrı iki gelişme değilse Türkiye nasıl bir yeni dengeye hazırlanıyor?