İsveç’te 13 Eylül’de yapılacak genel seçimlere yaklaşık iki ay kala siyaset sahnesindeki gerilim, ‘Quisling’ tartışmasıyla zirveye ulaştı.

İlk kez devletin milliyetçi ve muhafazakâr kanatlarıyla resmi ve ıslak imzalı bir çerçeve yasa teklifinde ortaklaşarak, Kürt meselesinin rasyonel çözümünü anayasal ve yasal bir zemine taşıma şansını elde ediliyor.

Geldiğimiz aşamayı değerlendirdiğimizde o günlerde başlayan çabaların istedikleri sonuca ulaştığını görüyoruz. Türkiye’de devlet üniversitelerinin tamamı ticarileştirildi, “kapasitesi” olanlar da şirket üniversiteler haline getirildi.

Kaldırılması talep edilen raporlarımızın kadın hakları ile ilgili olması üzerine de ayrıca düşünmek gerekiyor. Kadınlara yönelik şiddetin devam ettiği dönemde böylesi raporlara ihtiyaç daha fazla.

Bugün ise üniversiteler her yıl çok sayıda öğretmenlik bölümü mezunu veriyor. Mezun olan gençler sınavlara hazırlanıyor, yıllarca atanmayı bekliyor; şimdi bu sürece Akademi eğitimi de ekleniyor.

Günümüz koşullarında üniversiteler, işsizliği ertelemenin aracı haline getirildi. Yaratılan toplumsal taleple birlikte öğrenciler iş taleplerini ‘kendi rızalarıyla’ erteliyor. Mezuniyetlerinde de üniversite diploması sorulmayan temizlik, güvenlik vb. alanlarda iş bulabilmek için birbirleriyle yarışmak zorunda bırakılıyor.

Bir tarafta; özel okul, özel ders, eğitim koçluğu, dijital platformlar, zengin kaynaklar, diğer tarafta ise; kalabalık sınıflar, öğretmen eksikliği, ekonomik yetersizlikler, internet sorunu, kaynak eksikliği yaşayan öğrenciler bulunuyor.

Sadece ateşkes sonrası yaşanan ağır ihlaller dahi savaş suçuna denk gelecek nitelikte. İsrail hükümetinin bu politikalarına hayır diyenler olarak sesimizi çoğaltmalıyız.

İnsan, kendisine miras kalanları fark edebilen, onları yeniden yorumlayabilen ve kendi yaşamına yansıyan geçmişinin taşıyıcısıdır ama geçmişinin mahkûmu değildir.

21. yüzyıl insanının ruh hâlini anlayabilmek için iki ayrı alana aynı anda bakmak gerekir: İnsan, hangi dünyada yaşıyor ve insan kendi içinde nasıl bir dünya taşıyor.

Asıl mesele, kadının cinsel dürtülerini kontrol altına alarak evlilik öncesi bekareti ve evlilik içi sadakati, yani erkeğin mülkiyet zincirini güvence altına almak.

İktidar, uzun zamandır, toplumda yaygın bir tepki, itiraz olmadan pek çok şeyi yasaklayabiliyor, yaptırım uygulayabiliyor. Hatta seçim sonuçlarını bile uygulamadan kaldırabiliyor. Bütün bunlara rağmen, henüz toplumsallaştırabildiği kendine özgün bir “değer”, “kültür” yaratamadı.

İnsanlardan, hukuki statülerini netleştiren bir “kök yasa” çıkarmadan dönüş veya silahsızlanma bekleyemezsiniz.

KESK barış sürecini diğer birçok nedenin yanı sıra bir emek meselesi, sendika meselesi olduğu için yakından takip ediyor, destekliyor.

İsrail’in süreci zehirleyen “Kürt kartı” imaları, Ankara’nın meşhur “dış mihrak” paranoyasını tetiklemekten başka hiçbir işe yaramıyor.

İster Antik Yunan'da olalım ister 19. yüzyılda, tüm mesele daima sınırsız arzuları elindeki sınırlı araçlarla akıllıca hizalayabilme sanatında bitiyor.

İktidar bloku günü sembol haline getiremese de asker kalkışmasını bir fırsata dönüştürmeyi başardı.

Barış zamanlarını, devletin kendisini yeniden kuracağı bir yenilenme zamanı olarak görmesi önemlidir. Devlet kendini nasıl kurar? Demokrasi ve hukuk ile.

İnsan haklarının korunması ve geliştirilmesi için çaba sarf ederken kendimizi de koruma mücadelesi veriyoruz. Bu mücadeleyi yürütürken hep şunu söylüyoruz: İnsan haklarını savunmak bir haktır.

İyi bir mizahçı yalnızca güldüren kişi değildir. O, yaşadığı dönemin tanığıdır. Toplumun fark etmediği ayrıntıları yakalayan, görünmez hâle gelen sorunları görünür kılan ve sıradanlaşan çelişkileri yeniden tartışmaya açan bir gözlemcidir.