Burca yanaştım ve anlayacağı dilde sordum. Ne diyorsun ey taş? Dile geldi ve dedi ki; “Bedenimden kan sızıyor, kan. Soranlara bakmayın kan sızdığına kızılcık şerbeti içtim ondandır. Haydi, herkes yoluna!”

Amed Kürdistan coğrafyasına yönelik bir kitap fuarı düzenlemek konusunda çaresiz değil. TÜYAP’a mahkûm da değil. Ama mesele bu değil.

Geçtiğimiz hafta sonu gerçekleşen DTK Kongresi’nde yeni dönem bir “inşa süreci” gibi değerlendirildi. Sonuç bildirgesinde Kürdistani Ulusal Kongrenin toplanmasının zaruret olduğu belirtildi.

Ey İzmir! İşte, bütün renkleriyle Diyarbekir, burada. Karpuzuyla, kadayıfıyla, pirinci, kaçak çayıyla, Cemilpaşa konağı, dört ayaklı minaresi, Surp Giragos Ermeni kilisesiyle, ben buradayım ey İzmir gel tanış olalım.

Önce baraj kapakları açılmadı dendi. Ardından açıldı ama öncesinde uyarı sirenleri çalındı diye eklendi. En sonunda da “Orası piknik yasağı olan bölgeydi, dikkat etmeliydiler” dendi. Ne kadar kolay insanı gözden çıkarmak!

Ahmet Davutoğlu’nun Türkiye’nin yeni başbakanlık koltuğuna uygun bulunması ABD üzerinden bir geçmişe dayalı politik okumayı gerekli kılıyor.

Demirtaş seçimden cumhurbaşkanı olarak çıkamayacağını biliyordu, o halde her bir şeyi en üst perdeden halklara anlatılmalıydı. Muradına eren potansiyel “Başkan”ın ise işi hiç kolay değil. Artık karşısında demokrasi deneyimi sahibi bir güç var ülkede.

Orada bir Arguwan var. Yolunuzu şirin ilçelerine düşürmenizi bekliyorlar. Heyelan yolu harap etmiş, yeniden yapmaya vermişler. Bir Arguwan türküsü diyor ki; “Arguwan yolları tozdur dumandır / Bu benim çektiğim ahtır amandır / Bir gedeyim geleceğim gumandır”.

Bu durum tipik bir güce tapınmanın, kendinden başka güç tanımamanın halisünasyonu gibi. Üstelik en tehlikelisi de, bu tekliğin “halkın oyu, halkın tercihi” meselesine dayandırılması olayı!

Benim tercihim birbirlerinin kopyası olan ve “al birini vur öbürüne” olan muhteşem “ikili”nin yerine; sesi, sözü, dili mağdurun, mazlumun dili olan adaydan, yani “bizim”kinden yana…

Demokratik etkinliklerde, basın açıklamalarında, mitinglerde bütün gücüyle gördüğümüz devletin terörize gasp ve hırsızlıklarda da “koruyucu güvenlik talimat”larının gereğini yapması şart.

Resmi tarihe bakarsanız, Ermeni Kasabyan Ailesi Çankaya Köşkü’nü içindeki eşyalarla birlikte Bulgurcuzadelere satmıştır. Oysa ailenin üçüncü kuşaktan ferdi Edward Çuhaci işin aslının farklı olduğunu söylüyor.

1993’ü bütün aktörleri, sanıkları, failleri, mağdurları ve mekânlarıyla günbegün bir il üzerinden mesela Diyarbakır üzerinden yazmak ister(d)im…

Çocuğun komutan babası, dönüp dedi ki; “Doktor, ben çocuğuma bakmayı kabul etmeyeceğini düşünüyordum. Sonuçta ben devleti temsil ediyorum burada, sizlerse bize göre devleti bölmek isteyen teröristlersiniz.”

Ermeni, Süryani, Kürt, velhasılı kelam bu coğrafyanın kara bahtlı sakinleri; sözün kelamın sırrındaki söz gibi… Sahi! Biz vurulduk. Biz Kırıldık. Hangi dağda menekşeler göğerdi ki!

Çanakkale’den dönerken “Gemiyi kaçırcez, len!” deyiverdi şoförümüz. Eski belediye başkanı arkadaşımız bize dönerek, sizin “lo” gibi bir vurgu işte bizim “len”imiz, diye anlattı durumu.

Sizin ya da başkalarının bayraklarını politikalarınıza malzeme yapıp da yeni infazlara gerekçe oluşturmayın. Yoksa o bayrağa rengini veren sürekli vurgu yaptığınız “kan” sizi de bir gün boğar ve yazık olur.

Bu gidişat hayra alamet değil. Karakol, kalekol, muhkem duvarlar, tel örgüler, kameralar, askeri güvenlik noktaları bir yere götürmez.

Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi "Gelin Geleceğimizi Birlikte Planlayalım-Amed 2020" sloganıyla seçimlerin hemen sonrası itibariyle Stratejik Plan Forumları düzenliyor.

Madencinin yoksul mahallelerinde artık çocuklar oynamıyor. Birbirlerine soruyorlarmış “senin baban da öldü mü?”