“Diyarbakır’ı Brezilya’ya benzetiyorum. Diyarbakır futbolda Türkiye’nin Brezilyasıdır.”

Nivis Yayınları arasında yeni çıkan “Çocuklar İçin Kürt Tarihi”, Türkçe olarak kendi alanında bir “ilk” olma savını taşıyor.

Mardinkapı’dan Şemsiler Kayalığı’nın karşısındaki Hatun Kastal’a kadarki Hevsel Bahçeleri’ne nazır kaldırım boyundan bir tek kare fotoğraf hatıra niyetine çekemezsiniz! Boydan boya işgal edilmiş halde. Oysa kaldırım yayalar yürüsün diyedir. Kimin umrunda…

Ortada ne mi var? Aslında “yok” olmalıydı. Hâla Kürdün statüsü yok ve ne olacağı tartışılıyor. İsmi olan ama cismi (mezar yeri anlamında) olamayan(lar) bir durumdan söz ediyoruz.

Tabutun arkasında defin yerine doğru yürürken Aram Dîkran’ı düşündüm. “Sıra sende mamoste” dedim. Artık onun da şehrine taşınmasının zamanı geldi…

“Kurumsal ayrımcılık” yanında had safhada “Bireysel ayrımcılık” da var ve hep tedavülde bu tuhaf ülkede. Ve ne acı ki; bu “ayrımcılık” öyle basit bir hâl de değil! Çoğu kez nefret söylemi, linç ve ırkçılığa kadar da uzanabiliyor.

E, zaten kurbanlık niyetine kesilen hayvanların etini de kavurma yapıyorsunuz ya! Size de afiyet olsun…

Hayat sonuçta bize 80 küsur sene evvel kalbimizin en ücra yerinde hudut boyunda işlenmiş bir katliamın henüz failleri ile yüzleşilememiş sayfasından “Vurulmuşum hiç sorgusuz yargısız / düşüm, gecelerden kara…” diyor… Ahmed Arif'in ölümünün 34. yıldönümünde…

Büyükşehir Belediyesi ilgili birimlerinin bu çalışmasını çok anlamlı, kıymetli ve isabetli bulmakla birlikte bağlam eksikliği nedeniyle ilkel reflekslere tepkisel muhataplığı da hak etmediğini düşünüyorum.

Demem şu ki; savaş çok zor olmakla birlikte çok da kolaydır. Kılıçlar çekilir ve kan akar, bir süre sonra da kimin savaşı başlattığı da hatta savaşın neden başladığı da unutulur.

Laleş Çeliker’in “Dara Hêvîyê” Kürtçe romanı, bize sözcüklerin kokusunun geçmişten şimdiye, insanın işçel evreninde özgürce koşuşturmasının iyi örneklerinden biri.

Yavuz Ekinci’nin Aziz’i bir koleksiyonerin modern zamanlar İstanbul’unda geçen hikâyesini anlatmakla birlikte! Dante’nin İlahi Komedya’sının farklı bir edebi yorumu gibi de okunabilir.

Siyasetçi dediğiniz “öyle” değil, “böyle” olu(nu)r dedi. İşin renkli tarafı kendisinin çapında olamasa da bir benzerinin de sahaya çıkmasına vesile oldu; Ekrem İmamoğlu.

DİTAV Kültür Sanat Evi nisanı bitirirken bu hafta peşpeşe iki programla yürüyor. Ebru Ojen’in Belgrad Kanon söyleşisi ve iki gün arayla Ahmed Arif’in yaş gününde onun üzerine yapılan belgesel gösterimi…

İki kitabı birlikte değerlendirme isteğimin “özel” nedenini başlıktan anlamış olmalısınız. Adeta varlık sebebimiz, bir nevi “ana rahmi”miz olan şehir; ezcümle Diyarbekir tabii ki.

Margosyan 2 Nisan 2022'de aramızdan ayrıldı. Ben imza günlerimdeki partnerimi kaybettim. Samimi olarak diyeyim benim için fuarlardaki imzalar buruk geçiyor. Ama şunu tekrar vurgulayayım ömrüm var oldukça onun en azından yılda bir kez şehrinde anılmasına vesile olacağım…

Bir söz vardır; “En anlamlı barış; kazan-kazan şeklinde olandır”. Yani çatışan iki tarafın da kazandığına inanarak yol yürüme sürecini sürdürme hâli.

Evet, Kürtler dünya aleme bir kelimenin içindeki yasaklı bir harfi öğretti! Hatta öğretmekle kalmayıp adeta ezberletti. Üstelik köle değil, özgür olmak gereğinin altını çizerek; NeVruz diyenlere, hayır NeWroz dedi. Daha ne desin.

Sakine Ana 90 yaşındaydı. Şeyh Said İsyanı sonrası mecburi iskan süreci uygulanırken Kütahya'da sürgünde doğmuştu. Hayatı boyunca acı, ıstırap yakasını bırakmamıştı.

Vatan Millet Samatya; tam bir İstanbul mağdur halklar senfonik resmi geçidi gibi. Alevi’si, Romanı, Kürdü ve diğerleri. Gah dayanışarak, gah çatışarak, nasıl bir arada yaşanır, ya da yaşamakta ısrar edilir, veya yaşanmazın panoramik bir dönemsel görüntüsü. 1970’lerle başlayan kuşakların çatışmalı hali pür meali.