2015 yaz sonunda başlayıp 2016’nın mart ortasında biten hendekli barikatlı sokak savaşları sonucunda şehir adeta topyekun bir felaket yaşadı. O mekânlar eski sahipleri / sakinlerinin gözünde koca “Ah mekânları”. Üzerlerinde binbir beddua var.

Bir sahnenin susturulup yeniden konuşmaya başlaması, bir kentin kültürel hafızasının inkâr edilemeyeceğini bir kez daha hatırlattı.

Doğrusu “Alçaklığa giden yol, utanmayı unutmakla açılır” sözünün erdemiyle okumuş oldum O Yıl’ı. Ve kötülüğün sınır tanımazlığını da düşündüm.

Kürt siyaseti bugün olanı biteni tabii ki unutmayarak her şeye rağmen 'barış' diyorsa! Oturup aklıselim ile düşünmek gerekmiyor mu?

CHP ve onun gibi düşünenlerin kavrayamadığı bir gerçeklik var; Kürt kimliği, en üst düzeyde temsiliyetiyle artık resmen kabul gören bir evreyi yaşıyor ve siyaseten muhatap alınıyor.

Sağın tahripkâr kimi müflis siyasetçileri ise o hep linç-nefret kusuculuğu ve kaybedenler kulübü modundan bir türlü çıkma gereğini duymadıkları gibi, orada politika yapmanın gereğine de inanıyorlar.

Yavuz epeydir İstanbul yakınında içerde. Yazıyor içerden, sıkılınca. Silivri damından “Cümbüşlerin Efendisi” başlıklı bir yazı yazmış en son.  Onun tabiriyle “Apê Aram”, Aram Dikran’ı anlatmış.

Füruğ şairliğinin yanında iyi bir hak savunucusu ve aktivistti. Henüz 32 yaşındayken şaibeli bir trafik kazasıyla öte yakaya göçerken; ne hüzündür ki cenazesi iki gün bekletilir. Gömdürmezler “günahkâr...” diyerek...

Şu kanaate vardım ki Koçgirililerin artık gururla dünya âleme gösterip “Biz buyuz işte” diyebilecekleri bir kitapları var.

"Ben Kolay Ölmem" 2019’da Londra sahnesinde Ali Has tarafından oyunlaştırılmıştı. Bir gün izler miyiz merakı hep saklı kalmıştı bende. Oyun nihayet geçtiğimiz günlerde Diyarbakır’da sahnelendi.

Oysa birey ve “ben” olma hakkı başka bir şeydir. Sizin barışık olmadığınız biriyle, yakın olduğunuz dostunuz barışık olabilir. Bunu kabullenmek de bir erdemdir.

Mehmed Uzun ve onun gibi entelektüeller, Kürtçenin mektumluktan kurtulmasının kavgasını mahkeme kapılarında verdiler. Sonra uzun sürgünlüklerde “herkes vatanında mutludur” diyerek bu kavganın devamını getirdiler.

Hâla “kötücül” bakanlar; “ey Kürtler size yapılan onca zulmü ne tez unuttunuz da bu fotoğrafı verdiniz” diyorlar.

"Dert yüküyle yüklü kervan, bütün varlığını ardında bırakarak, yersiz yurtsuz göçerler gibi, ruhunu bedenini bırakarak… Sürgündürler sürgün, yeri yurdu olmayan göçerler misali, şehir şehir dolaşıyorlar, kanatsız kuşlar gibi…"

1932’de Diyarbakır surlarının dinamitle yıkılmasına karşı çıkan Fransız arkeolog Albert Louis Gabriel, yazdığı raporla yıkımı durdurmuştu. Onun sayesinde bugün ayakta kalan surlar, 2015’te UNESCO Dünya Mirası listesine girdi. Gabriel’in 93 yıl önce çektiği fotoğraflar ve çizimler şimdi Diyarbakır’da “Gabriel’e Vefa” sergisinde sergileniyor.

Tarihler 12 Eylül 80’i güncellerken uygulamada yeni kavramlarla tanışmalar; kanun hükmünde kararnamelerin temel yasa misali kalıcılaşması! Reva görülen devasa akademisyen kırımı…

Bir musibettir savaş, dünyaya bir çağrı olarak her daim ünlenilen bin nasihatin karşısına dikilen kötülüğün musibetin dilidir savaş.

Barış hepimizin talebi. Ama sivil toplumculuğuyla bunca övünen kent platformları, bileşenlerinedir sözüm, daha güçlü ve gür bir sese ihtiyaç var. Bilmem farkındalar mı?

Peki, durduk yerde size bu dut yemiş bülbüle dönme hikâyesini niye anlattım? Şu nedenle: toplum olarak susma hâlini yaşıyor olmamızın sizce de bu masalla bir bağlantısı yok mu?

Hayat bize bir tas su verene “su gibi aziz ol” diyor. Susuz bırakıp “rezil” olacağınıza, su verip “aziz” olun.