Arslan Özdemir

Çocuklarımızın davranışlarında ortaya çıkan küçük gibi görünen değişimler, çoğu zaman daha büyük ve derin sorunların ilk sinyalleridir. Belirtiler; basit bir “ergenlik dönemi” ya da “geçici bir ruh hali” olarak değerlendirilip göz ardı edilmemeli. Çünkü her davranış, aslında çocuğun iç dünyasında yaşadığı bir duygunun dışa yansımasıdır.

Çocukları mutlu etmek ile onları yetiştirmek arasındaki fark unutuldu. Oysa her istediği yapılan çocuk mutlu değil, doyumsuz olur. Sınır konulmayan çocuk özgür değil, güvensiz olur. Çünkü çocuk, sınırlar sayesinde dünyayı anlamlandırır ve kendini güvende hisseder.

Asıl soru şu: Çocuklarımızı bu kadar öfkeli, yalnız ve kırılgan hale getiren eğitim ortamını ne zaman değiştireceğiz? Eğer bugün pedagojik tedbirler güçlendirilmezse, yarının okulları bilgi yuvası değil, korku mekânı haline gelir.

Eğitimde asıl başarı, okul binasının büyüklüğüyle değil; o binadan çıkan öğrencinin dünyayla rekabet gücüyle ölçülür. Bugün tartışılması gereken de tam olarak bu: Betonda OECD’yi geçmek başka, zihinde geçmek başkadır.

Gün gelecek, bu ülke kendi hafızasıyla yüzleşecek. Bir gece yarısı yayımlanan listelerin yalnızca isimleri değil, hayatları da kararttığını anlayacak. Ve o gün geldiğinde en çok konuşulacak şey, neden ihraç edildiğimiz değil; bize neden bu kadar uzun süre vebalı gibi davranıldığı olacak.

Eğitimde kalıcı başarı kısa vadeli çözümlerle değil, sürdürülebilir ve insan odaklı yaklaşımlarla mümkün olur. Öğretmenleri güçlendiren bir ekosistem kurmak, sadece öğretmenlerin değil, öğrencilerin, velilerin ve dolayısıyla tüm toplumun geleceğine yapılan en büyük yatırımdır.

Eğitimi hızlandırmak ya da kısaltmak, gençleri iş piyasasına sürmek için yapılan aceleci bir politik hamle, aynı zamanda ülkenin entelektüel ve sosyal geleceğini baltalamaktan başka bir şey değil. 15 yaşındaki bir genci üniversiteye itmek, pedagojik olarak felaket anlamına gelir.

"Her okula güvenlik görevlisi atanması, kamera sistemlerinin artırılması, hatta bazı çevrelerce okullara polis görevlendirilmesi gibi öneriler dile getiriliyor. Oysa okullarda yaşanan şiddet olaylarını yalnızca güvenlik sorunu olarak görmek, meselenin özünü gözden kaçırmak anlamına gelir."

Gençleri yalnızca disiplin cezası ile kontrol etmeye çalışmak, sorunun kökenine inmeden yüzeyde kalmak anlamına gelir. Asıl ihtiyaç; okul, aile ve mahalle arasında güçlü bir koruyucu ağ kurmak.

Uzun süredir toplumda üniversite diplomasının “tek başına yeterli olmayan bir belgeye” dönüştüğü yönünde yaygın bir algı var. Diplomanın değer kaybetmesinin temel nedeni mezun sayısının artması kadar, mezunların sahip olduğu becerilerin iş dünyasının beklentileriyle örtüşmemesi.

Mesele bir inanç pratiğinin değeri değil; devletin tüm öğrencilere eşit mesafede durma sorumluluğu.

Kürtçe derslerini seçmek, yalnızca bugünü değil, yarını da savunmak demek. Sessiz kalındığında daralan alanlar, talep edildiğinde genişler. Bugün kullanılmayan haklar, yarın tamamen ortadan kalkabilir.