Kamuda iş güvencesinin KHK’ler ile kaldırıldığı OHAL koşullarında, sağlık hizmetlerinin sunumu ağır darbeler alırken, ihraçlar nedeniyle kapatılan hastane ve fakülteler dışında birçok anabilim dalında yeterli sayıda nitelikli personel kalmadı.

Bugün yaşanan süreç cebren bir beyin göçü teşviki şeklinde. Üniversiteliler arasında yaygın bir “gelecek kaygısı”, “işsiz kalma korkusu” olduğu birçok veriye yansıyor. YÖK'e göre, 2016'da yazılan tez sayısı bir yılda 1173 azalış gösterdi.

Ankara da SGK’den ihraç bir ortopedik bir engellinin beyanı durumu özetliyor: “Siyasal iktidar, ilk defa engelliler ile engelli olmayanlar arasında ayırım yapmadı. Bize de engelli olmayanlara yaptığı işlemin aynısını yaptı!”

KESK’in araştırmasına göre, işten atılanların yüzde 62’si AKP iktidarları döneminde kamuda işe başladı; yaklaşık yüzde 71’i 20-40 yaş, yüzde 29’u 40-65 yaş aralığında; yüzde 88’i üniversite mezunu; yüzde 23 kadın, yüzde 77’si erkek.

Eğer bu “yoksullaştırma politikasının” mağdurları “vatandaş olarak” kabul edilmiyorsa OHAL’in vatandaşa sirayet eden boyutu tespiti doğru bir tespittir.

OHAL’in uzatılması sadece “olağan hukuka göre hukuksuz uygulamaları” kolaylaştırmakla kalmıyor, aynı zamanda ekonomiyi ve sosyal güvenlik sistemini de olumsuz etkiliyor.

İktidarın yaklaşık 10 yıldır uyguladığı ve görmek istemediği aktif istihdam programı politikaları işsizliğin en önemli nedenlerinden biridir.

Emekçiler tasarruf etmek isterse ve buna imkanları olursa gönüllü bir şekilde tasarruf edebilirler. Bunun için sermaye şirketlerine fon aktarılmasına aracılık etmesine gerek yoktur.