Barış, hukukun söze değil, sözün hukuka bağlandığı anda başlar. Bu açıdan doğru sıralama “Önce hukuk, sonra silahsızlanma”dır. Bunu tersine çevirmeye çalışmak siyasette işe yaramıyor.

Bugün iktidarın Türkiye’ye yaşattığı şey basit bir enflasyon veya döviz krizi değil. Bu, tüm değerlerin yıkımıdır. Ülke bir “bekleme odasını” andırıyor.

Öcalan’ın 2026 Newroz metni, isyandan inşaya geçen hareketinin felsefi zeminine demir atıyor.

Spinoza, moderniteyi kendi içinden eleştiren 17. yüzyılın “yaban kuraldışılığı” iken; Öcalan, istisnai bozan 21. yüzyılın Ortadoğu kaosunda kurucu bir kişilik olarak tarihteki yerini alıyor.

Koruculuğu, köy yakılmalarını, köydeki savaş dehşetini ve ölümleri deneyimlemiş biri olarak Emin Alper’in çizdiği dünyaya girmem zor.

İnsanlık, neden zincirlerini kırmak yerine onlara daha sıkı sarılıyordu?

“Taliban ile protokol dairesi arasındaki farkı biliyor musunuz?” diye sordu, mısır taneleri ve tuz yere dökülürken beklentiyle bana bakarak. Başımı salladım. Erdoğan gülümsedi. “Taliban ile müzakere etmek mümkündür.”

Küresel düzen çatlamıyor, çöküyor. Kuralların yerini güçlünün hukuku alırken, dünya ‘orman kanunları’ çağına sürükleniyor.

Anlaşılıyor ki devlet katında barış için masalar değil de engel envanter müdürlükleri oluşmuş. Barış bir irade beyanıdır, haritada ülke seçip engel ilan etmek değildir.

Kojin Karatani ve Öcalan, farklı coğrafyaların ve farklı teorik geleneklerin içinden gelseler de aynı “Hâkikat Rejimi”ne işaret ediyorlar.

Marduk ve onun düzenine inat Rojava kozmosundan yana olmaya devam edeceğiz. Bu tercih, bugün sadece politik bir tercih değil, bir varlık ve onur meselesidir.

Kürtlerin İsrail ile anlaştığı tezi işletildi, hamaset üretildi. Oysa varılan noktada İsrail-Türkiye-Suriye anlaştı. İsrail, Kürtlerin kazanımlarının törpülenmesine razı geldi.

Karl Marx’ın o meşhur sözü hem Mississippi’deki ırkçılığı hem de Halep’teki kırım pratiğini tek bir cümlede özetler: "Sermaye ölü emektir; vampir gibi, ancak canlı emeğin kanını emerek yaşar, ne kadar çok emerse o kadar çok yaşar".

Otoriter rejimlerin korkuyu nasıl kurumsallaştırdığını ve küresel çatışmaların neden kaçınılmaz olduğunu anlamak için Makyavel, iktidarın kutsal giysilerini soyan en dürüst aynadır.

"Bu yazıda Prens figürü etrafında, üç farklı kaynak üzerinden bir tartışma yürüteceğim. Makyavel’in Prens’i, Gramsci’nin Modern Prens’i ve N.Kuran’ın yazdığı A.Öcalan eksenli 'Demokratik Prens' "

Makyavel, modern siyasal düşüncenin kurucusu olarak kabul edilse de adı yüzyıllar boyunca pek çok olumsuz imaj ve klişe ile özdeşleşen biri.

Makyavel için siyasal başarı, bireysel yetenek ve cesaret (virtù) ile kontrol edilemeyen talih (fortuna) arasındaki savaşa bağlıdır.

Ortadoğu’da yeni düzen tartışmaları gırla devam ediyorken, Türkiye’de süreç tartışmaları sürerken Makyavel adını daha fazla duymamız bir tesadüf mü?