Ramazan Bayramı vesilesiyle daha iyimser bir yazı yazmak isterdim, ancak ihlaller bayramda da devam ediyor.

Gerçek bir demokrasi, ancak gerçek bir barış olduğunda tesis edilebilir.

“Barışa şahit değil, dahil olduğumuz günlere ihtiyacımız var.”

Suriye'de kitlesel ve mezhep temelli saldırılar, insan haklarına dayalı ve kapsayıcı bir toplumu yeniden inşa etmenin önünde ciddi engeller teşkil ediyor.

Barışın tam anlamıyla inşa edilmesi gerekiyor. Ve barışın inşasında herkese görev ve sorumluluk düşüyor.

İnsan hakları savunucularının gücü haklılığından ve kararlılığından gelir. Haksız biçimde tutuklanan insan hakları savunucusu dostlarımız kararlığından vazgeçmez.

Temel bir insan hakkı olan anadilinin kullanımı, ancak diller varlığını sürdürebilmesiyle mümkün olabilir. Bunun için, bireylerin kendi dillerini özgürce konuşabilmesi gerekmektedir. Ancak, bir dili konuşan insanların varlığı, o dilin korunması ve geliştirilmesi için tek başına yeterli değildir.

İnsan hakları savunucuları olarak barış talebimizde ısrarcıyız ve bu yolda cesur olunması gerektiğini biliyoruz.

İnsan hakları ihlalleri kadar faillerini, planlayanları ve sorumluluğu olanları koruyanları görünür kılmanın temel araçlarından birisi ifade özgürlüğüdür. Bu sebeplerle, muktedirler ifade özgürlüğünün tam olarak kullanılmasından mutlu olmaz.

Doğal ve kaçınılmaz ölümler bir yana, tedbirsizlik veya denetimsizlik sonucu yaşanan ölümler, başta yaşam hakkı ihlali olmak üzere bir dizi başka ihlale yol açıyor.

Zorla kaybetmenin hedefi sadece fiziksel varlık ile sınırlı kalmıyor. Maalesef, zorla kaybedilen kişiyi mümkünse tamamen unutturmaya, bu mümkün değilse de silik bir hatıraya dönüştürmeye çalışıyor. Kayıplar mücadelesi tam da bu sebeple güçlü bir bellek bir hareketidir.

İnsan hakları çalışmalarına bütçe ayrılması, politik bir tercihtir ve siyasi irade gerektirir.