“Kızılcık Şerbeti” dizisinin son bölümünde “bipolar” ve “ruh hastası” replikleri kullanıldı. Karakter, toplumun genelde yaptığı gibi, olumsuz bir şeyi ifade etmek için yeti çeşitliliklerini kullandı. Bugün, gerçek hayatta da her faturanın engellilere kesilmesi gibi.

Festivalimizde neler oluyor: Her yıl dikkat çekmek istediğimiz bir alanda tema belirliyoruz ve o temanın bir mottosu oluyor. Bu yılın teması spor. Mottosu ise #KapsayıcılığıSeçHareketeGeç.

Sesimiz ulaşır mı, ulaşmaz mı bilemeyiz. Olsun, belki ulaşır. Belki bu yıkıcı savaşın farklı bir boyutuna dikkat çekmiş oluruz. En azından somut bir girişim olur. Bu kıyım durdurulmalı. Sadece gözyaşı dökmek bir şeyi değiştirmiyor.

Sorun sistemsel… Yoksulluğu, onun neden olduğu yoksunluğu hep beraber yok etmeye çalışmaktan başka çözüm yolu yok.

Medyanın en sevdiği haber kategorilerinin üst sıralarında engelliler gelir. ama ortada haber yok, konu ve kişiler var. Haberin gerçekliği ne olursa olsun önemli değil. Tüm haberlerde isim ve başlığı değiştirip aynı kalıbı yamalarla sunuyorlar: “Azmiyle herkese örnek oldu. Annesi gözleri, babası burnu oldu...”

Anadili tartışmalarını aynı zamanda bir erişilebilirlik konusu olarak değerlendiririm. Hayır yanlış yazmadım. Erişilebilirlik meselesiyle kesişimsel bir yönü var ve erişilebilirlik sadece yeti farklılıkları ile alakalı değil. Çünkü ortada kendini ifade edip edememek gibi bir gerçeklik var.

Dün okul önlerinde gözü yaşlı mücadele etmeye çalışan aileler şimdi daha bilinçli. Artık haklarını daha kararlı bir şekilde arıyorlar. Özneler artık daha örgütlü ve yalnız değil. Kısacası, değişiyor değişmesi gereken.

Yıllardır erişilebilirlik yasasının ötelenmesinden güç alan yerel yönetimler hiçbir erişilebilirlik kuralını yerine getirmiyor. Yani iktidarından muhalefetine sorunun çözümüne dair bir ışık yok gibi.

Herhangi bir erkek sokakta bir kadına dokunamazken, kör bir kadını kucaklayıp tepki gösterildiğinde de yardım ediyorum bahanesine sığınabiliyor. Üstelik kendine erdemli insan rolü biçebiliyor.

Belli ayrımcılıklara tepki verilip belli ayrımcılıkların gündemde bile olmaması sorgulanmaya muhtaç bir durum değil mi? Kim sesini daha yüksek çıkarıyorsa ve politika belirleyebiliyorsa onun uğradığı ayrımcılığa karşı hassasiyet daha gelişkin oluyor.

Bir on yıl öncesinin kazanımlarının bile gerisine düştüğümüzü düşünüyorum. Bu sadece engellilik alanında değil, bunu hepimiz yaşayarak görüyoruz. O nedenle kendi bulunduğumuz alandan da ses çıkarmamız gerekiyor artık. Yoksa bir dakikalık iç çekişler arasında kaybolup gideceğiz.

Aynı şeyi farklı yöntemde yaptığım için eksik değilim. O yöntem bana sağlanmadığında engelli oluyorum bu da sistemin ve toplumun sorunu gözlerimin değil