“Çirkinler”, şekilciliğin, sağlamcılığın ve kapitalist yabancılaşmanın distopik bir gelecekteki yansımalarını sorgulayan; özgürlük, beden politikaları ve algı yönetimi üzerine güçlü bir eleştiri sunuyor.

Umarım nefret kampanyaları son bulur ama ummanın yeterli olmayacağını da hepimiz deneyimlerle biliyoruz. O nedenle nefret çağını yenme zorunluluğuyla hareket edip, nefrete karşı ötekilerin ortak mücadelesini geliştirmekten başka çözüm yok.

Ne kadar faydalı olup olmadığımız Ali Demirsoy ve Celal Şengör'ün işi değil. Yaşamımızı onların kirli dudaklarına terk edecek çağı da çoktan geçtik. Kimsenin emeği üzerinde yaşamıyoruz. Üreterek var oluyoruz.

Engelli hareketi, hem felsefi hem de pratik anlamda zayıf; en azından bu topraklarda durum böyle. Üstelik kimse konfor alanından çıkmak istemiyor. Bu yüzden sağlamcılık her alanda etkisini sürdürüyor.

Engelli Onur Ayı'nın bu topraklarda da kutlanma zamanı geldi. Ne şekilde olur bilmiyorum. Benim gönlümün istediği, gündelik taleplerimizi aşan ve sadece yeti çeşitliliklerimizi kabul ettirecek geniş kapsamlı ve kesişimsel bir etkinlikler bütünü. Her gün, her yerde yaşadığımız engellenmişliğin nedenlerinin göz önüne serilebileceği bir çalışma.

Yoksulluk elle dokunulacak kadar somuttu. Sağlamcılık da öyle. Sağlamcılıkla yoksulluğun ilişkisi de gayet somuttu. Kaç yaşında çalışmak zorunda kalan bir insan, üzerine yargı içeren sorularla karşılaşıyor. Bunu bir kere yaşamadığından da eminim.

Bir küfür eşliğinde kendilerini ne sandıklarını sordum. Ondan sonra arkadaşlarım oldu. Engelli bir birey için arkadaşlığın başlaması bazen bir isyanla mümkün olur. Çünkü sağlamcılık, en sıradan sosyalleşmeyi bile mücadeleye dönüştürebilir.

Sağlamcılığın politik olduğunu, sağlamcılığın hepimizi kemiren bir ayrımcılık türü olduğunu, onu yenmeden bu tür yaklaşımlara daha çok maruz kalacağımız gerçekliğiyle yüzleşmeden hiçbir şey değişmez.

Bu yıl da 1 Mayıs’ı geride bıraktık. 1 Mayıs’ta engelli emekçilerin talepleri gündeme bile gelmedi. Alanlara çıkmayı aklına bile getirmeyen engelli örgütleri ayrı bir tartışma konusu ama engelli emekçilerin üye olduğu emek örgütleri bu konuyu ne kadar gündemine alıyor?

Cinsiyetçi, sağlamcı, ırkçı ve fobik söylemlerde ısrar edenler, kitlesel bir tepki sonunda bu tutumlarına ne kadar devam edebilir?

Sloganların dahi zamanla anlamından soyutlandığı sosyal medyanın popülist dünyasında, sürekli paylaşılan Emma Goldman’a ait olduğu iddia edilen “Dans edemeyeceksem bu benim devrimim değildir” sözünden esinlenerek “Ötekilerin kendisini ifade edemediği bir mücadele eksik kalmaya mahkumdur” diyorum.

Sınıflı toplum devam ettiği sürece dünyada gerçek bir barışın mümkün olacağına inanmasam da, en azından gerginlik ve nefretin dozajının azaldığı bir durumda ne olur?

Evet yolumuz uzun ama kazanacağız. Dünyayı daha eşit, erişilebilir ve engelsiz bir hale getirmek için var gücümüzle çalışacağız. Nedenleri biliyoruz ve bu bilinçle sonuçları değiştirecek, biz kazanacağız.

Yıllardır farklı yöntemlerle ve kapsayıcılığın gözetmesiyle “eksiklik” dedikleri engellerin ortadan kalkacağını ısrarla vurguluyoruz. İnatla anlamak istemiyorlar. Yapay zekanın hayatın her alanına entegre edilmesi onların bu konudaki inadını da nesnel olarak geçersiz kılıyor.

Kişi körse onun hayatına giren kişi ya az gören olmalıymış ya da başka engeli olmalıymış. Kör ile kör yapamazmış. Gören zaten köre bakmazmış. Baksa da yürümezmiş o iş.

Irkçılık, sağlamcılık, fobi ayrımcı akımlar benzer meşruiyet zemini üzerinden benzer barbarlıklara imza atarlar. Yani toplumda eşit görülme talebimiz kompleksten ortaya atılmış bir şey değil. Yaşama ve onurlu yaşama sorunu.

Dünyada sağın yükselişi yer küremizin her köşesini “ötekiler” için iyice yaşanmaz hale getiriyor. Son dönemin seçim vaatleri göçmen ve LGBTQ+ düşmanlığı üzerinden yürütülüyor. Her kriz dönemi olduğu gibi ekmek yerine nefretle doyuruyorlar dünya halklarının karnını.

Biz niye hep ölümü konuşmak zorunda kalalım? Niye şu kısacık hayatı kaygılar içinde geçirelim. Hayır 2025 bize bunları vermesin. Biz 2025’i kazanalım. Bilinçli ve örgütlü bir toplum olup bu döngüden çıkalım. Yaşamak bu değil. Hak ettiğimiz bu değil.

Sesli betimlemesi olmayan ve sessiz sahnelerin dakikalarca sürdüğü "Yüzyıllık Yalnızlık” uyarlamasından körler ne anlayabilir?

Bu topraklarda gazetecilik yapabilen kaç engelli var? O çok “duyarlı” gazetelerin kapısından kaç engelli girebiliyor çalışabilmek için? Kapıdan girmede problem yok. Hadi kapıdan girdik diyelim. Muhtemelen zihinlerdeki kapılara takılacağız ve görüşme bir mesleki başvuru şeklinde bile yürümeyecek.