Ben kedi seven insanları anlamak için çaba harcadım. Bir yere kadar onları anlayabildiğimi de sanıyorum. Ancak o insanların benim gibi özgül (spesifik) fobisi olan insanları anlayamadığını düşünüyorum. Ailurofobisi (kedi korkusu) olan ben, bu konuda kendimi anlaşılır kılmak için çaba harcamak zorunda kalıyorum.

Dün dündü. Ben bir rüya görmek istedim. Aklımı kandırmam gerekti. Kendimi Dionysos Şöleni’ne, Anatolia’ya götürdüm. Belki rüya kocamış kafalar için aldatmaktı, akıl ancak bulanınca aldatırdı. Beklemedim oyun beni bulsun, ben de oyunu. Başladım oyunu kurmaya kendime.

Bu iki panoya bakıp, işte ne güzel hem başı bağlı hem de açık kadın imgeleri sehirde birlikte ne güzel dolaşıyor demek mümkün. Bence kadınların vücudunun nesneleştirildiği imgelere taasup olur deyip sessiz kalmamalıyız. Bu imgelerle örülü ve canavarlaşmış bir reklam, eğlence ve medya sektörü hayatlarımızı sarmış durumda.

Artık DTP'ye katılan bağımsız adaylar; bütün engellemelere ve hem yasal hem de filli olarak önlerinin kesilme gayretlerine rağmen inadına meclisteler. Bu yazının bütün derdi; bir fotoğraf karesinin bende yarattığı kabullenemezliği paylaşmaktır. Yoksa vekillerimizin heyecanını kırmak değil.

Ağustos ayında dünya göklerine giren meteorlar kadar çok, dağınık, bir başına örgüt, militan ve sempatizan kitlesi bir cazibe merkezi oluştuğunda o yöne evrilmek için hazır bekliyor. Peki ya bütün bu çabanın konusu olan çalışan sınıflar yani aziz halkımız?

Şimdi bu baştan sona yalanlarla örülü, baştan sona basiretsizlik dolu hikayenin içinden sıyrılmaya çalışanlar bu şehir dolusu halkın hangi zararını nasıl karşılayacaklar? Şehrin sittin senelik amblemini malı sanıp toprağa gömen adam suyumuzu da malı sanıyor!

Türkçeye “Aşk Tutkunu” adıyla çevirilen 1997 yapımı Addicted to Love, bir nevi intikamcılar için el kılavuzu. Meg Ryan, nişanlısı tarafından terk edildikten sonra adama hayatı öyle bir dar ediyor ki, düşman başına.

Arabamı tamir eden bir motor ustası: “Abi toprakla uğraşanlarla bu işi bilinçli olarak öğrenenlerin dışında kimse kuraklığın farkında değil!.” Bu gerçeklikle yalnız bir bölge ya da Türkiye karşı karşıya değil. Dünyanın tümünde benzer bir durumun söz konusu olduğunu okuyoruz, duyuyoruz, görüyoruz.

Cengiz “bu köyde ne bal çıkardı…” deyip geçmişe özlemi dile getiriyordu. 80 yaşındaki Ramo ise köyün mağduriyetini “1994’te de, '38’de de bu köy yakıldı” diyerek anlatıyordu.