Muhafazakar hükümetler, örgütlü taraftarlık ve ait oldukları alt kültürlerin kendi öykülerini anlatmasını istemiyor. Çünkü farklı renkler, farklı öyküler, kendi algı sınırlarının ötesinde güzelliklere işaret ediyor.

İnternetin icadı iyi mi oldu kötü mü bilmem ama iletişim araçlarının gelişmesiyle aslında iletişim yeteneklerimizi yitirip yalnızlaşıyoruz sanki. Yoksa bana mı öyle geliyor?

On yıllardır savaşın hayatlarımızın çerçevesini çizdiği bir coğrafyada, tam da barışı söylemeye ve barışı eylemeye durduğumuz şu günlerde bu filmler, sözümüzü üretmemize ve o sözü çoğaltmamıza fırsat veriyor.

Gıda ile alakalı sorunlar çok ve bir o kadar da hayati boyutlarda. Önceleri televizyon kanallarındaki bazı programları izleyerek haberdar olduğumuz merdivenaltı üretimler ne yazık ki hala mevcut.

Antuvan, Civan, Arman adındaki üç oğuldan Civan'ın Ulus'taki bir kilisede kıyılan dini nikâhına davet edildiğimizde en ön sıraya yerleşmiş başörtülü komşu teyzeler izlemeye değer bir görüntü oluşturmuşlardı.

Ayten Şenocak "Deli Ayten" adıyla bilinir Bursa'da. Bursa'nın ünlü Kamberler'inde doğup büyümüş ve de orda ölmüştür. Ama kimse bilmez bütün hikayesini. Bursa'da bir grup tiyatrocu bianet'e Ayten'in hikayesini anlattı.

Çifte standartlı namus kavramının kurbanı zarif kadın mahrum olduğu birçok şeyin farkına vardıkça kocasına öfkesi büyür, bir kadın olarak kimliğine sahip çıkabileceğini hissettiğinde ise korkar, dinine tekrar sarılma refleksi baş gösterir.

Geçmiş zamanda Diyarbakır'da "Emek" oldu hüznün adı. Geçmiş zamanda İstanbul'da "Şan" oldu... "Lale", "Rüya", "Elhamra" oldu... "Alkazar" oldu hüznün adı. Şimdiki zamanda da İstanbul'da "Emek" oldu hüznün adı.

bir harfin üzerine konulan bir işaretin “kadın”ı “hayat”a ya da “hayat”ı “kadın”a dönüştürdüğü daha önce öğrenilebilseydi, her şey çok daha farklı olabilirdi bu coğrafyada!

1869’da geriye 42 evlat bırakan ve öte yakaya göçen bir Kürt Mir ailesinin Kürtlük entelijansiyası ve güncel entelektüel siyaseti üzerinden baktığımızda o aile kimliğini yürütecek soyadında bir şahsiyeti yok.

Diyarbakır'da yaşananlar yatıştıkça ve seçimler yaklaştıkça tartışılacak olan "Hizbullah'ın hortlaması" değil, Hüda Par'ın Kürdistan'da seçimler özelinde politik dengeleri nasıl etkileyeceği olacak.

Barışı ve yaşamı savunmanın yolu milliyetçilik ve militarizmle yüzleşmekten ve bunlara karşı duruştan geçer.

“Baharı gülerek karşılayın, iliklerinizde, kemiklerinizde hissedin” derdi coğrafya öğretmenim. Günlerdir susmak bilmeyen yağmur; önce kurşuniye boyadığı sonra da bolca suyla yıkadığı yüreğimi bahara hazırladı beni.

Leymann, mobbingin sebepleri konusunda birisini bir grup kuralını kabul etmeye zorlamak, düşmanlıktan hoşlanmak, can sıkıntısı içinde zevk arayışı, önyargıları pekiştirmek olmak üzere dört temel nedenden bahsetmektedir.

dünyanın bütün çiçeklerini o ülkenin, bu ülkenin, bu coğrafyanın çiçeği olarak değil “dünyanın çiçeği” olarak görmeyi ve sevmeyi başarabildiğimizde belki de “öteki” kalmayacak insanlık için.

Acının ve hüznün estetik anlatımında “sahipsiz” şiir gibi bir film demem, bir abartı olmasa gerek diye düşünüyorum. Bu film her şeyden önce kelebek ömürlü bu iki şairimize bir vefa borcudur.

Dünya Sosyal Forumu, devrimci coşkunun yaşandığı, başka bir dünyanın kurulması için kitlesel eylemlerin gücüne vurgunun yoğun yapıldığı, her zamankinden daha umutlu, daha kazanma isteğiyle doluydu.

Babunlar, foklar, penguenler, inanılmaz parklar, plajlar, balık, safari, köylerde müzikli danslı karşılanmalar, yüksek güvenlikli villalar, teneke mahalleler... Birkaç günlüğüne Güney Afrika.

Margaretge Von Trotta’nın yönetmenliğini yaptığı “Hannah Arendt” filmi, Holokost’u daha önce kimsenin yapmadığı şekilde yazma cesaretini gösteren kadın düşünürü anlatıyor.

Üniversite sınavındaki Diyarbakır’ın 73, Van’ın 77, “enişte”nin şehri Siirt’in 68, Şırnak’ın 80, Hakkâri’nin 81. sırada olması hiç mi vicdanınızı/vicdanlarımızı sızlatmıyor?