Bilim insanlarına göre, yaşayan en yakın akrabalarımızla hangi farkların bizi insan yaptığını ortaya çıkarmak, insan sağlığı açısından yeni atılımlara ve kavrayışlara da önayak olabilir.

Velev ki Sincan Cezaevi Kampüsü üzerinde uçan bir güvercinsiniz. Şansınız yaver gitmedi, tüylerinizi katran gibi kaplayan bir kimyasal maddenin içine düşüverdiniz. Birkaç defa kanat çırpabileceksiniz en fazla. Ne yapardınız? Ben biliyorum, bizim havalandırmaya sığınırdınız. Tavuk da böyle yaptı.

Sivas Katliamı, insanlık tarihinin henüz hesabı verilmeyen büyük bir utancı olarak duruyor.

Bugün dünyada gökkuşağı bayrağı LGBTİ topluluğunun sembolü olarak kabul ediliyor. Halbuki benzeri bir bayrak çok daha öncesinde Ermenistan’ın simgesi olarak önerilmişti.

Esas derdine düştüğümüz özgürlük, hak ve adalet bizim dışımızdakileri kapsamayınca sorun etmediğimiz yerde yarın sorun edeceğimiz bir noktaya gelecek. Çoktan geldi hatta ve bu hep böyleydi.

Nazım Hikmet’in “İvan İvanoviç Var mıydı Yok muydu?” oyununda şişen kurbağalar eleştiriliyor ve biz bu kurbağaları yalnızca dağılan Sovyetler’de görmüyoruz.

Son zamanlarda anne-babaların “iki yaş sendromu” olarak adlandırılan durumdan kaynaklanan krizlere çözüm bulma sorumluluğunu “çocuğun gelişimine” atma eğiliminde olduklarını fark ettim. Kendime “Dur bir düşünelim,” dediğim nokta burasıydı.

Farklılıklarımızın aslında bizi bir arada tutan en önemli zenginlik olduğunu yine hatırlatmak isteriz.

Feminizmin ne olduğunu ve olabileceğini, o sırada heyecanla okuduğum onca kitaptan daha çok, bu kısa sohbetlerimizde senden öğrendim. Senin feminizmin cesaret, heyecan, sevgi ve saygı demekti.

Sheffield Doc/Fest 2017'de dünya prömiyeri yapılan Leonora Carrington - The Lost Surrealist adlı belgesel seyirciyi ressamın olağandışı hayal dünyasına zarafetle taşıyor.

“Kutsal ölüm”ün gerçek hayattaki karşılığı çoğu zaman acıdan başka bir şey olmadı. Bir kez daha yaşamayalım/yaşatmayalım bunu.

Bu bir Beyoğlu yazısı mı, Beyoğlu yası mı yoksa Beyoğlu sızısı mı bilemediğimden, başlık öyle karman çorman oldu. Belki de hepsi. Ya da hiçbiri. Belki de bu ayrımlaşmayı yapabilmem için bir an önce kaleme almalıyım bu yazıyı.

Emory University’den araştırmacıların kullandığı teknoloji ile, dişi tarla farelerinin beynindeki bazı devreler aktif hale getirilerek, farelerin belirli erkeklere “aşık olmaları” sağlandı.

25. İstanbul Onur Haftası’nda “yeni” bir mesele tartışıldı: Aseksüellik. Peki nedir bu aseksüellik? Ya da herkes iki hafta biriyle sevişmedi diye kendini “Ben artık aseksüelim” diye tanımlayabilir mi?

Vakıflar Bölge Müdürlüğünce restorasyonu tamamlanan “Tarihi Kurtuluş Camii” geçen hafta ibadete açıldı. Unutturulmaya çalışılan Ermeni Apostolik Kilisesi geçmişiyle…

Irmak Zileli’nin üçüncü romanı Gölgesinde kendimize, ilişkilerimize, toplumsal cinsiyet rollerine, bencilliğe, özgürlüğe, kısılmışlığa, içimizde tuttuklarımıza ve dışarı kaçanlara bakıyor.

Yargılanmak istenen kadın mücadelesi... Hakim karşısına çıkacak olan sadece Zozan değil, aynı zamanda kadın dayanışması. Zozan yalnız değildir. Omuz omuza veren hiçbir kadının yalnız olmadığı gibi...

Belgeselin yönetmenleri Archer ve Glynn, aydınlık bir gelecek için kendini sivil toplum örgütü çalışmalarına adamış olan Ross aracılığıyla Rojava'nın tüm dünyaya ilham vermesini diliyor olabilirler mi?

Hesabı sorulamayan her adaletsizlik vicdanları durmadan kanatan bir yaradır.

Alçak sesle, hatta sessizce, tahakküm kurmadan, en doğrusunu bilen kişi olmadan konuşan; haklı çıkarsa kendini bozan, haklı çıkarsanız mutlaka bir ama’sı olan bu insan, bir süredir içerde. Daha birçokları içerde.