Merheba. Adet e, mirov di gotara xwe ya pêşî de behsa xwe bike. Ezê jî vî adetî xira nekim… Lê ezê ne behsa xwe bikim, ezê behsa têkiliya xwe ya bi nivîsîn an jî nivîsandinê re bikim.
Nivîsandinê, di serê min de weke xweşxeyalekê, her tim cihê xwe parastiye. Dem bi dem pir tiştên din jî di nav xeyalên min de bûne hevalên wê.
Hinan ji wan demekê coş û heyecanên mezin jî dabin min, kêm tiştan kariye demên dirêj cihê xwe di nav xeyalên min de biparêzin. Weke her tiştê madî an jî zindî, çêbûne, mezin bûne û piştî demeke maqûl vemirîne an jî lê dane çûne.
Yek ji tiştên ku hatiye û qet neçûye û eynî mîna roja pêşî germaya xwe di dil û hişê min de parastiye û bûye mêvaneke mayînde nivîsandin e. Ew di serê min de bûye mîna tiştekî pîroz; mîna her tiştê pîroz min zêde newêriye dest bidimê, bi tirsa ku ezê sêhra wê xira bikim. Car caran min nêzîkahî lê kiribe jî, an ji neçarî an jî li ser daxwazekê, weke wezîfeyekê min têkiliyeke fermî pê re daniye.
Bi kurtî heta îro jî bi vîn û biryara xwe min ti caran newêriye tiştekî pir cidî ji bo belavkirinê binivîsim (li vir ez behsa pirtûkên wêjeyî dikim, bêguman). Tevî vê yekê ez bawer dikim eger ev evîna bi sêhr û pîroz demeke pir dirêj tenê weke xeyal û hîs bimîne di hiş û dilê mirov de, wê bibe mîna periyeke ku mirov di ciwaniya xwe de nas bike û newêribe dest bidê û hew bibîne ku weylooo.... sal borîne...mirov kal (pîr) bûye... lê perî her ciwan maye.
Îca an divê mirov bi çavê sêhrê lê nenêre an jî wê ji hiş û xeyalên xwe dûr bixe... Ez hê jî ne dikarim sêhra wê xira bikim ne jî ji hişê xwe derxim.
Tiştê ezê karibim bikim wê dîsa mîna hin carên din ceribandina venasîna wê be.
Eger rojekê wê jî ez nas kirim, ewê were, -ji ber ku ew periya îlhamê ye-, dibe ku hingê em bi hev re karibin derdê min bînin ziman, na ku wê ez nas nekirim, ezê hingê jî bi van gotinan dilê xwe hênik bikim: Xem nîne, jixwe ne şert e herkes binivsîne; ma ku herkes binivsîne wê kî bixwîne?
Dibêjin, di demên pir berê de, nivîsandin tenê karê xwedê û sihêrbazan bûye.
Kesî nediwêriye rahêje vî karî. Yên radihiştinê jî dihatine lanetkirin.
Ma çawa dibû ku mirovên gunehkar dest bavêtina karê xwedê û sihêrbazan? Piştî sê demên din ev bawerî jî mîna gelekên din hilweşiya, lê ne bi temamî, ne li cem her kesî.
Ji ber ku îro hê jî şopên wê baweriyê di binê hişê pir kesan de mane.
Bêguman ez yek ji wan kesa me. Hê jî baweriya min bi sêhra nivîsê heye.
Carna heta ez nameyekê ji nasekî xwe re jî dinivîsim, deh caran sererast dikim tevî ku ez heman gotinan bi hêsanî dikarim di carekê de devkî ji heman kesî re bibêjim.
Çima?
Ji ber ku her cara ku ez dinivîsim weke ku karekî guneh, karekî qaçax dikim, karê ku tenê yezdan û sihêrbaz baş zanin, xira dikim.
Ev mesafeya mirov bi nivîsandinê re, li nav civakên ku berhemên wan ên nivîskî kêm in, hê mezintir e. Em jî weke civak, gel an jî netew, weke ku aîdê vê kategoriya xwedûrgirên nivîsê ne… Jixwe ev yek di zimanê me de jî weke ku xwe dide der…
Kurmanciya ku têde zêdetirî deh lêkerên axaftinê hene (axaftin, peyivîn, xeberdan, şitexelîn, şorkirin, galegalkirin, dengkirin, qisekirin, qezîkirin…û hwd), tenê deriyê xwe ji fiîleke nivîsê re vekiriye û ew jî şîlo ye, yanê yek lêker e lê xwedî du kirasan e (nivîsîn, nivîsandin), yanê hê ew jî dudil e ku xwe hebûna xwe îlan bike: êêê ev karekî wisa ne hêsan e; karê yezdan û sihêrbazan e.
Weke gotina dawî, ezê ji niha û şûn ve li ser mijarên cihêreng ji bo vê malperê binivîsim, lê bi niyeta axaftinê, çunkî hûn zanin nivîsandin karê…
(MR/FY)
