2025’e girerken kolektif bir yazı yazdık[1].
Herkes, farklı kelimelerle de olsa, güvenli bir hayatı, adaleti, eşitliği ve evimize benzeyen bir dünyayı; zorunlu uzaklıklardakiler de evlerine dönmeyi düşlüyordu.
2025, benim için umut ile yorgunluk arasında salınan, barış için, eve dönmek için etrafımdaki güzel insanlar ile birlikte çok çalıştığım, çok yol yaptığım bir yıl oldu. Özlemin, dayanışmanın ve “birlikte iyi olma” arzusunun iç içe geçtiği bir yıl oldu bu anlamda.
Şimdi bu eşikten 2026’ya bakarken, geride kalan bu sesleri, hayalleri ve yarım kalan cümleleri yanımıza alarak, yeni bir yıl için dileklerimizi yeniden kurma zamanı.
Merhaba ben Hivda, İstanbul’da yaşıyorum. Bu mektubu 2026 yılı için kendi adıma beklentilerimi yazmak için yazıyorum. 14 yaşımdayım ve geçen yıl da kendime benzer bir mektup yazmıştım. Zaman geçtikçe ne istediğimi hatırlamak benim için önemli. 2026’da en büyük dileğim; sağlıklı, huzurlu ve mutlu olmak. Ailemin ve sevdiklerimin sağlığı, her şeyden önce geliyor. Eğitim hayatımda emeklerimin karşılığını aldım ve güzel bir lise kazandım.
İleride İzmir’de bir üniversiteyi kazanmayı, orada yaşamayı ve kendi alanım olan aşçılığı geliştirerek bir restoran açmayı hayal ediyorum. Bunun için çalışmaya ve sabırlı olmaya kararlıyım. Diller öğrenmek, yazmak ve küçük öyküler üretmek istiyorum. Kendimi ifade edebildiğim bir yıl olsun. Ayrıca kadınlara yönelik her türlü şiddetin karşısındayım. Daha adil ve vicdanlı bir dünya istiyorum. Bu mektup, kendime verdiğim sözlerin bir hatırlatıcısı. Umarım 2026 bana ve hayallerime iyi gelir.
Ben Eylül, İstanbul’da yaşıyorum, 18 yaşımdayım. 2024 benim için zorlayıcı, yorucu ve öğretici bir yıldı. Bu yorgunluğun ardından 2025’i bir dönüm noktası olarak görmüştüm. Gerçekten de 2025, her şeyin bir anda mükemmel olduğu bir yıl olmadı; ama en azından kendimi daha iyi tanımaya başladığım, ne istediğimi ve ne istemediğimi daha net gördüğüm bir yıl oldu.
2025’te bazen planladığım gibi ilerleyemedim, bazen motivasyonum düştü, bazen de kendime fazla yüklendim. Ama şunu fark ettim: İlerlemek her zaman hızlanmak demek değilmiş. Bazen durmak, düşünmek ve yeniden yön belirlemek de ilerlemenin bir parçasıymış. Dersler, gelecek kaygısı ve sorumluluklar hayatımın merkezindeydi yine de pes etmemeyi, düştüğüm yerden kalkmayı öğrendim.
Bu yıl bana sabırlı olmayı öğretti. Kendime karşı daha anlayışlı olmam gerektiğini, herkesin kendi zamanında yol aldığını kabul etmeyi öğrendim. Küçük adımların da değerli olduğunu fark ettim. Belki büyük başarı hikâyeleri yazamadım; ama güçlü bir temel atmaya başladım. Dünya açısından baktığımda ise 2025, insanlığın hâlâ öğrenmesi gereken çok şey olduğunu gösterdi.
Farklılıkların hâlâ bir tehdit gibi algılandığı, insanların düşünceleri yüzünden yargılandığı, çocukların güvenle büyümekte zorlandığı bir dünyada yaşıyoruz; ama buna rağmen hâlâ iyiliğe inanan insanların var olduğunu görmek umudumu yitirmeme engel oldu. 2026’dan beklentim çok büyük mucizeler değil. Öncelikle sağlığımı, ruhsal dengemi ve iç huzurumu koruyabildiğim bir yıl olmasını istiyorum. Daha disiplinli çalıştığım, hedeflerime bir adım daha yaklaştığım, kendime olan güvenimi artırdığım bir yıl hayal ediyorum. Geleceğimi inşa ederken korkularımla değil, hedeflerimle hareket etmek istiyorum. Daha adil, daha anlayışlı, kimsenin düşüncesi ya da kimliği yüzünden ötekileştirilmediği bir dünyaya dair umudumu 2026’ya da taşıyorum.
Belki her şeyi değiştiremeyiz; ama kendi durduğumuz yerden daha iyi insanlar olmaya çalışabiliriz. 2026’dan beklentim beni yormaması değil doğru şeyler için yorulmaya değmesi. Öğreten, güçlendiren, iyileştiren bir yıl olması ve en önemlisi geriye dönüp baktığımda “elimden geleni yaptım” diyebileceğim bir yıl olması.
Ben Merdo, Fransa’da yaşıyorum. Bir mülteci olarak 2025 benim için, emeklerin karşılığını aldığım bir yıl oldu. Diplomamı aldım, işe başladım ve ehliyet sınavının teorik kısmını geçtim. Her adımda kendime biraz daha inandım, ayakta kalabildiğimi gördüm. 2026’ya girerken, hayatımda başarmak istediğim hedefleri birer birer gerçekleştirmeyi diliyorum. Ama en çok da barışı diliyorum… Türkiye’de, Kürdistan’da ve dünyanın her yerinde.
İnsanların artık ölmediği, devletler yüzünden acı çekmediği bir yaşam hayal ediyorum. En büyük hayalim; Erco ile birlikte 2026’da, mülteci olduğumuz ama bağ kurduğumuz, köklerimizin olduğu topraklara dönebilmek. Geçmişin yaralarını onararak, ait olduğumuz yerlerle yeniden bağ kurabilmek. Hayvanların insanlık yüzünden ölmediği, insanın insana, insanın doğaya zarar vermediği, barışın, sevginin ve özgürlüğün çoğaldığı bir yıl olsun. Yeni yıl; umutla, cesaretle ve iyilikle gelsin. Ser sala me pîroz be. Jin, jiyan, azadî!
Ben Serhat, Siirt’te yaşıyorum. 26 yılı için öncelikle ailem ve sevdiklerimle birlikte sağlıklı mutlu günler geçirmek istiyorum. Geçen yıllar boyunca iş kazası, tedbirsizlik, dikkatsizlik nedeniyle birinci dereceden yakınlarımı kaybettim, bu yakınlarım üzerinde bir travmaya sebep oldu. Tekrar birimizin başına ölüm payı düşer mi kaygısı, evden çıktığımız andan eve dönene kadar süren bir tedirginlik ve korkuyla bizi sarıyor. Öncelikle sağlık ve huzur dileklerim bunun için.
Ben de birçoğumuz gibi 2026 KPSS’sine hazırlanıyorum, iyi bir sonuç alıp atandıktan sonra ihtiyaçlarımı karşılayıp evime ulaşmak istiyorum. Evimde kendime ait bir kütüphanem ve çalışma alanımın olmasını; merakım olan tarih alanında yazılar yazıp çalışmalar yapmak istiyorum. Yıllardır terk edilmiş Botan’daki bir köyden Siirt merkeze taşınan ailemin izlerini sürmek için köyüm ve bölgem üzerine kapsamlı bir araştırma yapmak, öncelikli dileklerimden biri.
Ben Raif, Frankfurt’ta yaşıyorum. Realist yanı baskın ama hayal etmeyi, umutlanmayı da seven biriyim. Realizmi şimdilik boşverip, davetin üzere biraz umutlanmak neden olmasın? Dağlar düze inse, umut hak olsa, içeriler dışarı varsa; kadınlar eşitlikten sıkılsa, çocuklar sevgiden bunalsa… Gunde Gilican’ın deresi coşkun aksa, dostlar sofrası kurulsa, kayıplar bulunsa, Bengi’nin sesi bir arşivden çıkıp gelse… Yeter be gözüm. Mutlu olmaya, başka ne gerekir insan olana...
Ben Rozerin, İstanbul’da yaşıyorum, 18 yaşımdayım. Vallahi her yıl umuyoruz ki bir şeyler güzel olsun; ama bu sefer ummuyorum, cidden olsun be, diyorum. Hep gülelim, hep huzurlu olalım. Kimse ezilmesin, kimse umutsuz olmasın. Ahmet Kaya’nın dediği gibi kısa çöp uzun çöpten hakkını alsın arkadaşım.
Bir yılbaşı olsun, toplanalım bir masada; başında babaannem, etrafında biz. Halamlar koysun önümüze yemeğimizi, babam doldursun bardaklarınızı, Erco anlatsın bizden uzaktayken yaşadığı yerleri. Babaannem hiçbirinizin özlemini çekmesin. Sonra avukat olayım, diplomamı alırken annemin gözlerini güldüreyim. Mutlu olalım, huzurlu olalım ve hep birlikte olalım. Sersala hemûyan pîroz be!
Biz bu eşiği birlikte geçtik
Bu mektuplar, yalnızca bir yılın muhasebesi değil; birbirine değen hayatların, farklı yaşlardan ve coğrafyalardan yükselen ortak bir vicdanın kaydı. İstanbul’dan Köln’e, Bremen’den Siirt’e, Frankfurt’tan Fransa’ya uzanan bu sesler bize şunu fısıldıyor: Umut bazen büyük cümlelerde değil, küçük ama ısrarlı dileklerde yaşar. Bir çocuğun “daha eğlenceli bir dünya” hayalinde, bir gencin sabırla kurduğu gelecekte, bir annenin, bir mültecinin, bir dostun barışa dair ısrarında…
2026’ya girerken, belki her şeyi değiştirecek gücümüz yok; ama birbirimizi duymaya, acıyı paylaşmaya, hayali diri tutmaya gücümüz var. Bu mektuplar, tam da bu yüzden birer dilek olmaktan çıkıp ortak bir sözleşmeye dönüşüyor: İnsanın insana, insanın doğaya zarar vermediği bir yaşamı savunma sözleşmesine. Barışı bir temenni değil, emek isteyen bir yol olarak görme sözleşmesine.
Belki yıllar sonra dönüp baktığımızda, “her şey burada başlamadı” diyeceğiz; ama şunu söyleyebileceğiz: Biz bu eşiği birlikte geçtik. Umudu koruyarak, yorgunluğu saklamadan, hayal kurmaktan vazgeçmeden. 2026, mucizelerle değilse bile, doğru şeyler için yorulmaya değen bir yıl olsun. Ve biz, bir gün geriye baktığımızda, hep birlikte şunu diyebilelim: Elimizden geleni yaptık.
Dipnot:
1. https://bianet.org/yazi/2025-yasam-eve-donmekten-ibarettir-303927
(EJA/TY)
