Hayatını mesleği avukatlıkla sürdüren ve iyi bir ceza avukatı olan Diyarbakırlı İhsan Fikret Biçici sahiden ilginç bir şahsiyetti. Öğrencilik yıllarından başlamak üzere ölünceye kadar avukatlıktan çok, şairliği edebiyatçılığı ile tanındı bilindi. Öyle ki çevresi dostlukları bu anlamdaki tercihleri de genellikle edebiyat şahsiyetlerinden yanaydı.
İyi şairdi İhsan Fikret ağabey, hayatını şehrine, kitaplara ve şiire adamış bir entelektüeldi. Entelektüel kavramının altını özellikle çiziyorum. Sahiden öyle biriydi.
13 Kasım 2013 yılında vefat edinceye kadar şehre gelen ve kendisiyle irtibatlanan hemen her şahsiyetin İhsan ağabeyin şiirli, sohbetli, muhabbetli sofrasından dem almadığı enderdi diyebilirim. Yaşıyor olsaydı bugün 90’ında olacaktı.
Ahmed Arif ağabeyle Ankara Rüzgarlı Sokak'ta gencecik bir insanken birlikte gazete mutfağında çalışmış ve o günlerin anılarını adeta zamanda yolculuk yaparcasına anlatan bir insandı İhsan Biçici.
Şehrin yine kıymetli bir hemşehrisi Ali Emiri geleneğinden gelip 40 binin üzerinde kitabı olan, yazarlarından imzalı ve çoğu ilk baskı, dergi koleksiyoneri bir kitap tutkunuydu.
Girdiği ve kazandığı büyük ceza davalarının getirisini kitaba, kültüre, sanata ve edebiyat sohbetlerinin entelektüel sofralarına acımadan harcayan bir insan İhsan ağabey.
Nitekim benim kitaptaki röportajın son sözleri şuydu; “Recaizade Mahmud Ekrem’in el yazması kitabı var. Bîr ansiklopedi var, 30 cilt, 1800’lerin baskısı. 27 cildi Paris’te ciltlenmiş. Çok kıymetli ve Diyarbekir’e ait etnografik eserler var ki bugün müzede dahi yok! Ben han, hamam sahibi olmadım. Arabam, evim yok, ama neyim varsa bu kitaplar işte. Bütün ömrümü ve kazandığımı kitaplara ve dostluklara harcadım. Pişman da değilim.”
Vefatından sonra maalesef kıymetli kitap külliyatı kamyon kasasında hurda ederinde bir sahafın oldu. Neredeyse yirmi küsür yıl önce "Diyarbekir Diyarım Yitirmişem Yanarım"* kitabım için kendisiyle upuzun bir sözlü tarih çalışması yapmıştım.
O denli derinlikli bir kent kimliği profili çizmişti ki bu satırları yazdığım onu kaybettiğimiz günün 13. seneyi devriyesi sabahı o uzun mülakatı yeniden okudum.
Adeta şehre dair hafıza tazeledim.
Çok meziyeti vardı. Ama en anlamlısı tabii ki onun için şiirdi. O halde 1936’da hayata gözlerini açan İhsan Fikret Biçici ağabeyin 77 yaşında 2013’te yine şehrinde hayata veda ederken ardında bıraktığı edebi külliyatından bir şiiri ile uğurlamak ona yakışanı olacak…
“Diyarbekir-Şaraban**
Bu senin Diyarbekir oluşun,
Bazen
Yediveren bir gül gibi,
Ama çok kere kanlı bir kurşun gibi
Durur canevimde.
Sen hangi devrin, hangi çağın
Ki bir yerimizde saklı, nakış gibi
İşlenmiş usta gergeflerinde aşkımın.
Sen, öyle yiğit, öyle soylu
Kahramanımsın tarihlerde yazılı
İçlisin türkülerde dizili
Mavi ve incesin Dicle’den yumuşak
Bu Remo’nun, bu Sino’nun dîlber
kaması
Bir gül tutar, bir kan tutar elleri.
Savrulur, selam verir rüzgârlara
Şalvarının üstünden
Kuşağının ipek ipek elleri
Bu senin Diyarbekir oluşun
Umuttur cümle vatana
…”
(ŞD/EMK)
*Diyarbekir Diyarım Yitirmişem Yanarım, Şeyhmus Diken, yeni basım Everest yayınları.
**Bu şiir şehre ve adı Şaraban olan bir aşka yazılmış, hikâyesi kitapta.
