Li ciyê rûniştime; firîna refên çûkan û bayê ku carna bi şîd pif dike, şaxên daran dilerizîne. Ji guliyên daran pelên zer, pirteqalî û xemrî mîna kuliyên berfê di ser min de diweşin. Çavê xwe didim hev, serê xwe ber bi ezman ve bilind dikim; çirûskên tavê yên ku di nav guliyên şaxan de xwe berdane xwarê, li ser rûyê min diçilvilin. Hîsa bişirîneke nermik xwe li rûyê min datîne. Guh xwe di ser dil de bel dikin; ji bilî hulkutîneke sar û cemidî tu tişt li ber têlên guh nakevin. Ji bo ku acizî zêde neazire ez dimeşim; her ku dimeşim xwîdaneke sivik laşê min dide ber xwe.
Xwîdana ku bi ser bedenê ketî, şaneyên hiş jî dinermijîne. Ji şaneyên nermijî xunavînên rojên borî di ser min de dibarin; carna bi bişirîn, carna jî bi qirçînên ku dişibin qirş û qalên di bin lingên min de diqirçin.
Bi lîska sihora sorbelek ya di nav guliyên darê de ji wê atmosfera xeniqoq difilitim. Reqsa sihorê û deng û rengê xwezayê dil li min dikin asîmanek sayî. Qederek di bin wî ezmanê sayî de vedigevizim. Kufîn û xişînên ku mîna ji têla kemana canê wê diêşe diçîzire, mûyên canê min cît dikin. Bi diqet li derûdora xwe mêze dikim; dîtina dibînim çar marên birqoq li dor dara ku sihor li ser dilîze, viz dibin. Ewil di cihê xwe de ditevizim, dû re mîna dû û dûxana ku ji ser kelaxê welatê min bilind dibe, bi lez û bez ji wir dûr dikevim.
Gava ku ez rastî du xweşkokên ku bi dev û lêvên hevdu ketine têm, şîda hulkutîna ji wê tirsê za bû ditemire. Li dû girnijîneke tehl ez xwe bi xwe dibêjim:
"Dinyaya ku ez lê bûme, dinyaya ku ez lê dijîm û dinyaya ku ez xeyal dikim çiqas ji hev dûr û berzeqî hev in."
Dimeşim. Kenê ku ji guhoka di guhê min de diçinge, bêhna min sivik dike. Li dû wê hesta sivik em dîsa dibin wek mişk û pisik; bi tîqînên ji dil û xiştên derewîn, xiştan xiştî hev dikin. Li dû sohbeteke dû dirêj, weke gelek caran mîna du vampîrên ku ji rêtina xwîna hevûdu têr nebûyî, bi qîl û pencokan hevûdu di nav xwînê de dihêlin...
Bi wê keribîn û kerixîna ku di hişê min de xwe dikilên, pişta xwe didim koka darçînarekî li ser devê golê cî li xwe xweş kiriye. Ji çenteyê li kêleka xwe termos, qehwe û qedexa reng şerabî dertînim. Ji ava di termosê de qehweyek tal çêdikim. Qehwe û cixare pitepitên di nav hişê min de haş dikin. Bi wê haşkirinê re xilmaş dikevim.
Li dû qerepera ku dibêje:
"Wer dixuyê xewna li dû bûm wê zîl nede. Ne golgeniya dil zelal dibe, ne jî nêta periya xewnê heye bi per û baskên xwe re leqê bi keviyên golê bixe da ku ji şêlûya genî zelalî hilbiçe," ji şûna xwe hildipekim. Bi şaşwazî li der û dora xwe mêze dikim; ji bilî min û tava ku dike di nav golê de bixeniqe, tu kes tune.
(DB/AY)
