Merheba ji wer canik û camêrno. Ev demeke dirêj e ji ber êşa diranan tebatî li min tuneyî.
Nanê ku min bi hêla rastê dicût, ji neçarî min dida hêla çepê. Lê hêla çepê nahêle ku ez tu tamê ji xwarina ku ez dixum bistînim. Û tew bêhemd ku min bi hêla rastê ve dibir agir bi canê min diket.
Îja ne tenê xwarin, min ava hema hinekî cemidî vedixwar êşa diranê min dida mejiyê min.
Min ji kê ra qala êşa diranê xwe kir, berê min didan dixtor. Ji tirsa min jî wer taloq dikir. Roj hat hew bû lo. Êdî min li dixtoran pirsî. Lo baboo dixtorê taybet bo diranekî bikşîne komek pere dixwast.
Tedî gotinek di nava me de heyî û piranî em bi qerf dibêjin; ez ê diranê te rakim. Îja min got; him ez ê bihêlim ku diranê min rake û him jî ez ê komek pere bidim dixtor. Û rabûm ez çûm dixtorê dewletê. Helbet çûna dixtorê dewletê jî ne hêsan bû. Randevû bi dest meriv nediket û bi dost û nasan min xwe gihand dixtor.
Heyra li Tirkiyê mixabin ev îş wiha ye. Ya na tê bi mehan li benda dorê bî û xwezî bi dora tenûrê.
Dixtor rontgen girt û got; diranê te yê herî dawîn e û di bin de pêtiyên goşte te xwar geriyayî.
Rakirina wî zehmet e û dibe ku bişkê û hinek kokên diran bimîne. Û got; tu qayil bî ez ê rakim û tu bibêje na tu û kêfa xwe yî!
Min di dilê xwe de got; tiff li vî şensî. Min ji dixtor re got, hema tu rake û hêvî bi xwedê dixtor.
Heyra îşek hate serê min hew dibe lo.
Bi çakûç û pensa kete nava diranên min. Diran rakir pêve perçeyek têda ma. Lê kir û nekir ew perçeyê ku tê da şkestî mabû nikarîbû derxista. Du caran tornavîdeyên vî di qirika min de çû. Û hema digot; devê xwe veke!
Min nikarîbû biaxiviya ku min jê ra bigota; ma dixtor ji kêfa ez devê xwe venakim. Hew vedibe wî!
Rabû min destê xwe avet çenga xwe û min kişand bo ku hew bibêje devê xwe veke. Dawiya dawîn ez ji nav lêpên wî xelas bûm û min got; şikur va qediya.
Hîn bêhna min nehatibû ber min dixtor got; perçeyekî biçûk derneket lê meraq neke wê bi demê re bihele here. Tu nabêjî dilê min xweş dike lo. Piştî çend seatan ez ketim tayê. Min nema karîbû av jî daqurtanda.
Rabû ez çûm beşa lezgîniya nexweşxaneya taybet. Hema min çawa qal kir dixtorê wir dermanê antîbîyotîk dane min û got; dixtorê te çawa ev derman nedaye te û tu şandiye malê.
Heyra, hefteyekê ez ji halekî ketim halekî din. Kesên ku xwedî tecrûbe bûn gotin; divê dixtor şûna diranan bidirûta, derman bida te çawa hema diran rakirî û tu şandiye û hwd.
Min jî ji wan re got; kuro kes tuneyî serê min bişkîne. Ma min zanîbûya ev derd e ma min xwe dixist nav lepê wî dixtorî.
Bila bi pera bûya û ne bi vê skenceyê bûya. Cara ewil bû ku ez ji bo diran çûme dixtor.
Îja êş û taya ku ez tê da li hêlekî û derdê ku min nikarîbû pariyek nan bixwara li hêlekê. Bi rojan min hew şorbe vexwar. Ew şorba ku min jê hez dikir li ber çavên min reş bû lo.
Tew ez qala çaya qaçax nakim. Herî dawîn min ji malbata xwe re got; fire fira we ye û hûn çayê di ser gewriya xwe de dadikin, bila hûn zanibin ku ez baş bûm ez ê çaydanek çayê dem bikim û ez ê nehêlim kes ji we vexwin.
Tenê ez ê vexwim. Malbata min biken û bi qerf ji min re gotin; ma heyra sûcê me çi ye? Tê bêjî qey me diranê te rakiriye.
Belê, piştî meh bi ser ra derbas bûn jî hîn şûna diranê min diêşe û hîn jî ez nikarim hêla rastê bikarbînim.
Temiya min li we heyrano. Min li xwe kir hûn nekin. Ku hûn çûn dixtorê dirana li pera nenêrin. Xweş bipirsin wer herin dixtor. Yan na wê şorbe li ber çawên we reş bibe ha.
(ME/FY)
