Memleketimizin siyasi, ahlaki tartışmalarının baş köşesinde yer alan, cümle içinde kullanılmadığı dönem olmayan “tüyü bitmemiş yetim” kardeşimiz nasılsın? Kendisiyle doğrudan tanışamamış olsak da bu aralar “hepimiz tüyü bitmedik yetimiz” diye bağıranları görüyorum.
Tüyü bitmemiş yetim kimdir, nasıl bir bireydir? Öncelikle kıllanma doğal bir süreçtir, insan belirli bir yaşa gelince kıllanmaya başlar. Bu kıllanma hali onun hem bedenen hem zihnen gelişmesini de gösterir. Kişi kıllanmaya başlamışsa etrafında olan bitenden haberdar olduğu kabul edilir. Elbette haberdar olmakla bilmek aynı şey değildir. Kişi yeterince kıllandıktan sonra hayatı bilmeye de başlar.
Bunun dışında kıllanma öncesi dönemde olup aynı zamanda yetim olan bireyler hak öznesi olarak kabul edilmektedir. Bu nedenle cümle içinde kullanım genelde “tüyü bitmemiş yetimin hakkını yemek” eylemini kınama amaçlıdır. Bugünlerde “çocuk hakları” olarak kabul edilse de bizim bireyimiz aynı zamanda ve mutlaka yetimdir.
Bizim tüyü bitmemiş yetim kardeşimiz, kıllanma öncesi dönemde olduğundan dinî vecibelerle henüz yükümlü değildir. Bu kardeşimiz ahaliye emanettir. Onun hakkını, hukukunu korumak herkesin boynunun borcudur. Modern zamanlarda bu kardeşimizin korunması için belirlenen bu kural anlam kaymasına uğramış ve bizzat onun hakkına niyeyse “kamu malı” denilmeye başlanmıştır.
Şimdi, zaman içinde hakkını kamuya kaptıran tüyü bitmemiş yetim kardeşimizin cümle içinde bu kadar sık geçmesi, milletvekillerinin sürekli ondan söz etmesi nedeniyle bu duruma özenenlerin sayısında bir artış olduğu gözleniyor. Aslında kıllanmasını tamamlamış, ruhen ve bedenen erişkin olmuş, kimisi yetim kimisi öksüz kimisinin anası babası hayatta olan çeşitli gruplardan kişiler de “hepimiz tüyü bitmemiş yetimiz” diye veryansın ediyor.
Konuyu merak edip saha araştırması yapmaya karar verdim. Tüyü bitmemiş yetim olduğunu iddia edenlerle görüştüm. Gözüme çarpan kıllanma aşamasını tamamladığı açıkça belli olan bir kişiye “Efendim, yetim olup olmadığınızı bilmiyorum, ama epey kıllanmış görünüyorsunuz. İddianızla çelişmiyor musunuz sizce?” diye sordum.
Derdini anlatmak için ortaya çıkmış bir bireyin canını sıkacak sorular sormamak gerekir tabii. Gözünde Kara Şimşek’in kırmızı ışığına benzer bir gelgit gördüm. Ama merakım korkumu yendi. Bir süre bakıştık. Ben de daha sevimli olmaya çabaladım. Kınama değil anlama gayretinde olduğuma ikna olunca konuşmaya başladı.
Dedi ki “Bak kardeşim aslında haklısın. Ne yetimim ne tüysüzüm. Peki niye buradayım? Çünkü 55 yaşıma geldim ve hep ütüldüm. Yani bakarsan kıllanmış durumdayım hatta tüylerim diken diken oldu, ama ütülmekten yine de tüyü bitmemiş gibiyim”.
Derdini anlar gibi olsam da yine de kafamda tam oturmayan bir mesele vardı. Artık o kadar kızmayacağına inanarak, “İyi de sen artık diyelim ki işçisin, memursun, esnafsın ve ona göre hakların var. Neden ‘hepimiz tüyü bitmemiş yetimiz’ diyorsunuz onu anlamadım” diye sordum.
Bıkkınlığı yüzünden akıyordu. Yine de cevapsız bırakmadı. “Doğru diyorsun da beni sosyal güvenlik sistemi üttü, işyeri üttü, vergi dairesi üttü, ev sahibi üttü, banka üttü, fatura üttü, çocuğun okulu üttü, market üttü. Ütüle ütüle tüy kalmadı” dedi.
Çok ütülmekten kaynaklı bir tüysüzlük hissi yaşadığını, tüyünün bitmediği dönemlerin duygusuna gark olduğunu anladım. “Peki sizce memleketi nasıl tanımlamak doğru olur?” diye sordum.
“Toplu ve daimi epilasyon yapılan açık hava güzellik merkezi” dedi.
(ÖE/HA)







