Kalpazankaya’nın ötesinde, kıyının çamlarla kaplı olduğu kadar kayalıklarla da kuşatılmış mıntıkasında dolanıp duruyor, kendime heyecanla arkadaş arıyordum. O gün çift olduklarını tahmin ettiğim iki adama yaklaşma cesaretini göstermiş, onlarla sohbeti koyulaştırmıştım. Aralarından bir tanesi 18’imi geçmiş olmama rağmen ne kadar toy olduğumu fark edince bana bir tavsiye vermeyi münasip görmüştü.
Adaların ücra köşelerinde tek başıma takılırken başıma kötü şeyler gelebileceğini, aradığım cinsten karşılaşmalar için Taksim’deki Tequila Bar’ın çok daha medeni bir ortam sunduğunu söylemişti.
Direktifine aynen uymuş, Cihangir’deki evimizden nispeten geç saatlerde nereye gittiğimi söylemeden çıkmam babamın öfkesine yol açtıysa da bu ziyaretleri zamanla rutin haline getirmiştim.
O dönem Top Gun filmi piyasada sansasyon yaratmış olduğunu, sarhoş bir müşterinin müzikten mesul kişiye Take my breathe away parçasını peş peşe defalarca çaldırdığını dün gibi hatırlıyorum; ne de olsa mevzubahis parçayı fazlasıyla “arak” ve gereksiz yere dramatik bulduğumdan beğenmem mümkün değildi.
Bir de gecenin geç saatlerinde gelip mekânın en stratejik noktasında kendisi için hususi olarak yaptırılmış geniş bar taburesine yerleşen çok meşhur bir müdavimi vardı. Sanat dünyasının benzersiz şahsiyetinin de Kayahan’ın sesini bastırarak, şarkının bilhassa Seni versinler ellere, beni vursunlar… kısmını kendine göre yorumlarken adeta böğürmesi unutulur gibi değildi.
Gel zaman git zaman Tequila başka yere taşınmış, isim değiştirmişti; bilhassa Taksim’de envaiçeşit mekânlar açılmasına rağmen ben fazla gürültülü ve samimiyetten uzak bulduğum bu ortamlarda hevesimi aldıktan sonra eski alışkanlıklarıma geri dönmüştüm.
Aradan geçen uzun senelerden sonra mevzubahis bar ve eğlence mekânlarının muhafazakârların hedefi haline geldiğini görünce şaşırmadım değil!
Barın kendine has dinamikleri
"Tek Boynuzlu Atlar Değiliz (We are not unicorns)" adlı belgesel ABD’nin gittikçe azalan, müdavimlerinin ifade ettiği şekilde “lezbiyen bar”larından Unicorn’un sıcak atmosferine seyirciyi şefkatle dahil ediyor. Çok daha popüler ve sansasyonel olan gey barlarla kıyaslandığında lezbiyen ağırlıklı sözkonusu mekân fazla parlak olmayan, lakin loş da olmayan tatlı bir ışıklandırmayla müşterilerini olduğu kadar seyirciyi de sarmalıyor.
Birbirine belki yabancı olan iki kadın tanışıyor, sıcak sohbetler ediliyor, fazla gürültülü olmayan müzik eşliğinde raks ediliyor. Bir zamanlar 200’den fazla olan geniş diyardaki lezbiyen barlarının belgeselin çekildiği günlerde 38’e düşmüş olması üzücü. Sosyal medya üzerinden gerçekleşen günümüzdeki karşılaşmaların sözkonusu barların insanları biraraya getirme, ortak enerjiyi hissettirme ve kalabalıkları kaynaştırma kapasitesine sahip olmadığı kesin.
Kısıtlı imkânlarla çekilmiş olmasına rağmen iyi niyetten kaynaklı samimiyetiyle seyirciyi ikna eden 2026 ABD yapımı 14 dakikalık belgesel sıcacık duygular aşılıyor.
Her yaştan müdavimi olan New York’un Kingston bölgesindeki barın atmosferini layıkıyla yakalayan filmin, hem yönetmen, hem de montaj hanelerinde genç sinemacı Valentina Quintero’nun adını görüyoruz. Bara ilk defa gelen gencecik kadınlar da var, yıllardan beri mekânın müdavimi olduğu belli olan olgun kadınlar da.
Geniş spektrum
Mesela 27 yaşındaki Bella memleket çapında lezbiyen barlarının tümünü ziyaret ederek aynalarında özçekimler gerçekleştiriyor. Biz de bu vesileyle ülkeyi baştan başa, sözkonusu fotoğraflarla gezmiş oluyoruz.
Teresa böyle bir bara ilk defa geldiğinde sosyalleşme güçlüğü çekme ihtimali olanlara tavsiyelerde bulunuyor. Önce bar çalışanıyla iletişime geçilmesi gerektiğini; ardından tecrübeli çalışanın çekingen bar müşterisini sağındaki veya solundaki kadınlardan birine seve seve tanıştıracağını söylüyor.
18 yaşındaki Liz yıldız falında romantik ilişkilerden korkmaması gerektiğini okuduğunu söylüyor. Dolayısıyla çevresiyle flört etmeye karar veriyor; o gece nihai amacına ulaşamamasına rağmen sohbetlerden, kurduğu temaslardan çok memnun olduğunu, güzel vakit geçirdiğini bizimle paylaşıyor.
Bu arada barın bir müdavimini bir diğer kadına J.M.Coetzee’nin Utanç romanını tavsiye ederken duyuyoruz.
Michelle Columbus’taki Slammers Bar’ı hayatını kurtaran bir yer olarak hatırlıyor. Ne de olsa gençlik yıllarında içine gömüldüğü ruhsal bunalımdan barda tanıştığı ve halen görüştüğü yoldaşları sayesinde sıyrıldığını unutmuş değil. “Evet, içki içilirdi, hatta çok içilirdi lakin oradaki dayanışma ruhuydu benim için esas olan”.
Gençlerden Tilly aslında lezbiyenlik hususunda hiç bir şey bilmediği zamanlarda yer aldığı basketbol takımında ilk defa kuir enerjiyi hissettiğini anımsıyor.
Sonuçta hepsi lezbiyen barlarının ne kadar gerekli yerler olduğu hususunda hemfikirler.
Toplumun riyakârlığına karınları tok; dolayısıyla kendilerine fantastik yaratıklar muamelesi yapılmasına da tahammüleri yok.
Üstelik lezbiyen barlarında buluşmak bir ritüel, kutsal olarak değerlendirilmesi gereken bir ihtiyaç. Agresyondan ve kaotik ortamlardan uzak, insanca iletişime geçmek hepimiz için elzem değil mi?
(RL/EMK)
