Merheba ji wer canik camêrno. Ev ji bîst û pênc salan zêdetir bû min lîstikên fitbolê temaşe nedikir. Hema bêje ji bîst salî xwe şûnda min dev ji temaşekirina fitbolê berdabû. Ji ber rewşa welêt û rewşa em têde bûn fitbol bo min tiştekî eletewş bû.
Ji qewla pîra min ku digot; bîst kes bi kîjan aqlî bera pê gogekê didin. Îja lîstin li hêlekê temaşekirina bîst mirovî ku bera gogêkê didin tu kêf nedida min. Ji ber wê di serî de min berê xwe da hunerê û hwd. Yên bala wan li ser fitbolê bûn û heta bo tîma ku piştgirî didanê wer bi heval û dostê xwe re diket nîqaşan, heta bo wê tîmê şer dikirin bi min ecêb dihat.
Rojekê em û hevalan li qahwexaneyekê rûniştîbûn. Me dît ku kesekî formayê tîma ku piştgirî didayê lê û kete qahwexaneyê. Tu nabê lîstika fitbolê heye. Tevî formayê xwe hatibû piştgiriyê bide tîma xwe. Ev kes jî ji malê rê xwendibû û bibû mamoste. Me dirêj dirêj lê nerî. Hevalekî me hew debar kir û got; hela ji xwe re li halê vî kesî; qaşo xwende ye, qaşo mamoste ye! Haya wî ne ji wî heye, ne ji rewşa milet ku têde ye heye, çûyî wekî zarokan forma li xwe kiriye û hatiye bera pê fitbolê dide.
Bêdengîyek di nava me de çêbû. Taliyê min ji hevalên xwe re got; heyra hûn bawer bikin weke wî baş e. Binêrin tîma wî biserkeve ew ê îşev ji kêfa bifire. Û bisernekeve tenê îşev wê xew lê biherime û hew. Û hew derdê wî tîma wî biserbikeve. Ma wê çima wekî me bo hunerê bo sîyaseta tê kirin û hwd biponije. Û em çawa tinazê xwe pê dikin belkî ew jî bi me dike û dibêje ma derdê dinyayê bi we ketiye.
Çima bo min û bo yên wekî min hûn diponijin. Binêrin va kêf kêfa min e û min ne xem e. Çi bi serê we ketiye. Hevalên min hinek bi henek hinekê bi kerb ji min re gotin; ê temam heyra tu jî her forma li xwe bike û bera pê gogê de.
Belê, ez karim wekî vê meselê pir mînakên din jî bêjim. Lê piştî bîst û pênc salan bi Amedsporê em jî bûn wek ew kesên forma li xwe dikirin û dihatin li lîstika gogê temaşe dikirin.
Helbet navbera me û ya wan kesa cudabûnek mezin heye. Bo wê ye em Kurd ji şîrî heta pîrî Amedsporê dişopînin û piştgiriyê didinê. Yek jê jî diya min e. Emrê wê heftê û pênc sal e, rojekê jî lîstika fitbolê temaşe nekiribû, lê gava Amedspor dilîze weke li ser agir be. Dibêje zû televizyonê yan telefonê ji min re bînin ser Amedsporê. Û berî lîstikê duayan dike. Gava lîstîk destpê dike ji ber ku nizane ewîl sewal dike û dibêje, yên me kîjan jê ne. Wexta ewil li Amedsporê temaşe kir ya pê eceb hat ev bû go; ev çawa Amedî ne. Giş reşik in. Ma Amediyên wa reşik hene lo! Me rabû jê re bi ta û derzî kir ku mesele fam kir. Û nav li lîstikvanê Amedsporê kiriye. Navê Dîa Saba Gindoro ye, yê Gîft Orban reşo ye.
Bi serê we yî delal diya min û tevan pîra bûyî fanatîkê fitbolê. Îja ne ew tenê ha. Cîranê wê jî lê kom dibin û pev re temaşe dikin. Gotinên wan jî hema bê xweş in. Gava Orban nikaribe gola bavêje dibên; ev nanê bê xwê dixwe ha. Ma qey kes li Amedê cîgeran nade wî ku wa lingê wî li hev digerin.
Belê, helbet mesele ne fitbole. Di serî de bo ku di sîyaseta Kurdan da valahî heye her kesî berê xwe daye Amedsporê. Amedsporê weke nasnamê dibînin. Hesret û kerba xwe bi Amedsporê tînin ziman. Amedsporê jî heta îro dilê Kurdan xweş û geş kiriye. Heviya me ew ê ku ev serkeftina Amedsporê wer berdewam be.
(ME/FY)
