Zeraqa tavê avêtibû, lê gund hê di bin baskê siyê de xilmaş bû. Xêro du sê caran kir kixte kixt, tûk û belxema li ser ziman û qirika xwe de rêt. Bi kulman li deriyê mala Elîko xist. Elîko bi piyek di çakêt re kirî derî vekir. Li ber derî çakêt li xwe kir, bêdeng da dû Xêro. Li qoltixa kêleka şofêr rûniştin. Piştî rêwiyên din siwar bûn, mînîbîs bi rê ket. Li duryana pişt gund deng ji teyîba mînîbîsê bilind bû: "Bê hay lo dilî hay lo dilî hay lo dilî xwelî li te be, li mi, li vî dilî.."*
Elîko û Xêro li qezê ji mînîbîsê peyabûn... Herdû destbirak ji firinê derketin, berê xwe dan dikana kêleka qawê.
Xwediyê qawê çend pelên rojnamê li ser masê raxist. Heta Xêro û Elîko xwarina xwe ya ji peynîr, zeytûn û nanê ku hulm û gulm jê radibû li ser masê raxistin, xwediyê qawê di du qedehên mezin de çay li ber wan danî. Bêhna nanê teze û hilma ji qedehan bilind dibû, rengê sohbeta wan şîrîn dikir. Elîko meselok li dû meselokê dirêt... Carna bi tîqîniyên wan re pirtikên nan ji nav devê wan dipekiya.
Xêro serê qisê ji destê Elîko girt. Hêdî hêdî dest bi rîsîna rîsê xwe kir: Xweda agah û besîre! Tu jî dizanî tiştekî ku ez ji te an ji Xwedê veşêrim tune ye.
Elîko bi ken: Êêê.
Xêro: Ê û kurider! Ca carek jî li ser qula xwe rûne. Te nîha ciya me?
Elîko: Heşaaa! Diya te dê û xûşka min e.
Xêro: Wey te di xûşka xwe nîhayo!
Elîko: Zû estafîla xwe bîne xinzîr. Ev çito qisedane.
Xêro: Mêro, çer jî bû sofî. Heqet, min çi digot? Te dî mi gotina xwe jî ji bîr kir.
Elîko bi bişirîn got: Ka tu çayeke din bixwe, bira hişê te were serê te. Ez jî herim, ji birakê xwe re cixareyek xweş bikirim.
Xwediyê qawê bi îskanek çay re hat, çay danî ber Xêro. Rojname û qedeh bilind kirin. Çû, ji xwe re jî îskanek çay tijî kir, hat li kursiyê hember Xêro rûnişt...
Elîko hat li masê rûnişt. Naylona pakêta cixareyê û zivika koşê rastê vekir. Pakêt li tiliya xwe xist, cixare dirêjî Xêro kir.
Xêro bi girînijîn got: Ça jî mêr e, birakê min. Cixareya mera wek ya xwe, îkram jî dike.
Xwediyê qawê bi pîqînî ji ser masê rabû.
Elîko pakêta Maltepê bi hêrs avêt orta masê û got: Me pakêta te nexwar, li ser pakêta te jî nema me! Ji bêrika hundir a çakêtê xwe libek Malbiro derxist, pişta xwe da Xêro û agir pê xist.
Xêro: Hela li forsa mêra mêzekin! Ji mera re Maltepe, ji xwe re jî cixareya qûnsor tîne. Min nîhaye cixarê, ez cixara kesî nakişînim.
Wî ji qûna xwe bi Elîko ve kir. Elîko piştî du gulman cixareya xwe temirand, pakêta Malbiroya di bêrika xwe avêt orta masê. Qutiya titûnê ji bêrika xwe derxist. Ji qutiyê du cixareyên kamaş pêça, yek avêt ber Xêro û ya din jî wî sor kir. Piştên wan di hev de, cixareyên wan gule li banê qawê reşandin...
Xêro wek ku tehma qehweya ji şîr û şekir li zimanê wî geriya be, bi coş ji halê xeydokî filîtî û got: Ahaa, min dît.
Elîko: Xwedê xêr bike xewna te.
Xêro: Xurufî xewna çi halê çi. De li ser dêla xwe rûne lo. Teyî gava din, min dest bi qisê kir, te gotina min birî û min jî gotin ji bîr kir.
Elîko: Êêê.
Xêro: Ê û kul û jan. Rabe, em diçin bajêr. Çûn û hatina te jî ji kîsê mine.
Elîko: Xêre, birako?
Xêro: Xêre xêr. Dilê min diçe keleyan. Emê herin keleyên sorkirî têr bixwin, an na ezê berbavêm.
Elîko: Me teze taştê xwar lo...
Xêro: Wele naz û tinazên te pere nakin. Boşine xwe ba mede, tu yê mîna birayê biçûk werî.
Hê qise li ser zar zimanê wan digeriya, deng bi mînîbîsa ku dikir biçe bajêr ket. Qîlî ser xwe bûn. Bi hev re li ber xwediyê qawê tîk bûn.
Elîko li Xêro vegeriya û got: Tu di ca minî, tu dest bavêjî cêva xwe li orta vê qawê, wê yek ji me yekî bikuje, jina me yekî wê bî bimîne!
Xêro: Heşa, de tu zanî. Min got, zarê te hûrin, guneyî ha.
Elîko: Min nîhaye ca zariyan. Tu di ser da cixara min jî nakişînî ha! Bi wî weleyî min pere neda. Aha çi gûyî dixwî, tu zanî.
Xwediyê qawê bi tîqînî got: We hetka xwe bir! Wele hûn yek jî nadin, îro bila ji kîsê min be.
Elîko: Ça em sêwîne, tu jî şîva miriyan bela dikî, bavê min?
Xwediyê qawê bi bişirinek hûr got: Wele, ya çê û rind ew e ku em bikin alman-ûsilî.
Elîko got: Çi, çi?
Xwediyê qawê: Alman-ûsilî lo. Herkes perê xwarina xwe dide!
Xêro: Wele mêrika biaqilin.
Heqê çayên xwe dan. Elîko li pêşiyê, Xêro li dû meşiya. Elîko li masê nesekinî. Xêro her du pakêtên cixarê ji ser masê girt, li devê derî gihişt Elîko. Elîko hembêz kir mirçinî ji herdû sûretê wî anî. Bi hîrehîr pakêta Maltepê dirêjî Elîko kir û got: Alman-ûsilî.
*Dengbêj Şakiro: Hay Lo Dilî
Antolojiya dengbêjan:2
Ömer Güneş & İbrahim Şahin
Nûbiharê
(DB/AY)
