Ulaş Yılmaz

TTB içindeki bütünlükçü grup ve düşünce yapısının, gelişen dönüşüm karşısında kendini revize etmesi, yalnızca çoğulculuğu benimsemekle kalmayıp, azınlıkta olan düşüncelerin temsilini de sağlayacak yapısal bir dönüşüme uğraması üzerine düşünmemiz gerekiyor.

Diktatörlükten kurtulmak için yoğun bir istek duyan İran gençlerini düşünüyorum. Yazıyı yazarken zihnim, bir yanda ABD-İsrail saldırganlığından nasıl etkilendiler diye endişeli duruyor. Öte yanda bu yaşananlar karşısında ne düşünüyorlar, istedikleri özgürlük bu saldırganlıkla nasıl gelecek? Bunun cevabını gerçekten bilmek isterdim.

Mahsa Amini'nin öldürülmesinden bir yıl sonra farklı halkların ve kültürlerin birleştiği topraklardaki direniş ve değişimin izleri... Bu satırları yazarken İran’ın cesur kadınları, erkekleri ve halkları kendi özgürlükleri için hem emperyal hem de mola rejimine karşı seslerini çıkarmaya devam ediyorlar...

Cumhuriyet aydının beslendiği ideolojik içerik çoğu zaman katı tekçiliği gönüllü itaatkârlığı kolaylaştırmıştır ve onda oluşan bilinç entelektüelin ontolojik sorgulayıcılığını yok sayan bir kabule götürmüştür.

Bir halk, “mendilinde kan sesleri”yle bilinmeyen bir dilde, bilinmeyen bir yerde olan ateş böceklerinin yasını tutuyor.

Sağlıkta dönüşüm politikalarının ve neoliberal baskıların gölgesinde hekimlik mesleği tarihsel, etik ve toplumsal kimliğini yitiriyor. Artan şiddet, tükenmişlik, yabancılaşma ve güvencesizlik, hekimlerin yalnızca mesleklerini değil, kimliklerini de sorgulamasına neden oluyor.

Birbirimizin acısını nasıl görüp, hissedip ve iyi olacağız. Bu tek tek bireyin sorumluluğuna indirgemek doğru olmayabilir ama gene de buradan bir başlangıç yapmak faydalı olacaktır.

Ayağımda kar kramponu, başımda kaskla biraz tuhaf görünsem de, zirvede içilen çayın tadı bambaşkaydı, yıldızlarla bezeli gece yürüyüşünün ardından gün tarifsizdi.