Silivri Cezaevi'nde tutuklu bulunan akademisyen Nuriye Gülmen, babasının ölümünün ardından yaşadıklarını ve taziye için ailesinin yanına gitme talebinin neden gerçekleşmediğini anlattı.

Adalet Bakanlığı yanıt vermedi, Nuriye Gülmen babasının cenazesine katılamadı
“Babamın Vasiyeti” başlıklı bir mektup kaleme alan Gülmen, babasını 30 Ekim'de kaybettiğini, ölüm haberini ise ertesi gün öğrendiğini belirtti.
Gülmen, babasının ölümünden önce yaptıkları son telefon görüşmesini anlattı:
"Babamın Vasiyeti...
Babamı 30 Ekim Cuma günü kaybettik. Telefon günümüzdü.
Tutuklu yargılandığım davanın karar duruşmasına beş gün vardı. 11.30'da evi aradım. Annem, babam, kardeşim birlikte, aramamı bekliyorlardı. Konuşmanın sonuna doğru tahliye ihtimalini sordular. İhtimal vermediğimi söyledim.
Babam sinirlendi; "Madem tahliye etmeyecekler seni ne diye duruşmaya çağırıp duruyorlar! Ben senin yerinde olsam onlara savunma mavunma yapmazdım. Yatacağını yattın zaten, daha neyin savunmasını yapacaksın... 6 yıl tutukluluk mu olurmuş!"
Ben bir şey diyemeden süre bitti, telefon kapandı. Babamdan duyduğum son sözler bunlar oldu. Konuşmamızdan altı saat sonra kalp krizi geçirmiş ve hastaneye yetişemeden hayatını kaybetmiş. Vefat haberini cumartesi günü verdiler. Araya hafta sonu girdiği için ailem cenazeyi bekletmek istemedi.
Taziye için Kütahya’daki evimize gitme talebinde bulundum. Gerekli para yatırıldı, işlemler yapıldı ama hapishanenin kapısından çıkmadan benimle kelepçe pazarlığına girişen, annem ve kardeşlerimle kucaklaşırken dahi kelepçemi açmayacağını, hatta çift kelepçe takacağını söyleyen sevk işleminin sorumlusu rütbeli askerin insan onuruna ve acısına saygısız tutumu yüzünden taziyeye gidemedim. Yasımı Silivri'nin kör hücrelerinde tutuyorum.
Babam için yapamadığım, ona söyleyemediğim, ona hissettiremediğim her şey içimi oyuyor; Bu, acı. Ekmek ve onur mücadelesi verdiğim, adıma kitapçıklar çıkarılarak terörize edildiğim, açlıkta kaldığım, tutsak edildiğim, akrabalarının, arkadaşlarının ona sırtını döndüğü günler, aylar, yıllar boyunca gık demeden dağ gibi arkamda, yoldaş gibi yanımda dururken çektiği acı ve ızdırap içimi kavuruyor; Bu, öfke. Ekmeğimi ve onurumu savunduğum için beni örgüt üyesi olmakla suçlayanlara karşı babamın gidişinin ardından bir vasiyet gibi algıladığım--son sözlerini düşünüyorum; "Senin yerinde olsam onlara savunma mavunma yapmazdım!" Bu, gurur. Babacığım sosyalist dünya görüşüne sahip biri değildi ama hak nedir bilirdi. Basit düşünen, inandığı doğruları savunmaktan çekinmeyen, emekçi, sade bir halk adamıydı. Ona hiç söyleyemedim. Siz bilin; Onun kızı olmaktan gurur duyuyorum.
4 Kasımdaki karar duruşmasına katılamadım. Ertelenen duruşma 25 Kasım saat 10.00'da Çağlayan adliyesinde görülecek. Babamın vasiyetini yerine getireceğim. Yanımda olmanızı umuyorum"

SİLİVRİ'DEN MEKTUP
Nuriye Gülmen: Aklım gönlüm direnenlerde
Ne olmuştu?
Akademisyen Nuriye Gülmen, 2016 yılında yayımlanan Kanun Hükmünde Kararname (KHK) ile görevinden uzaklaştırılmasının ardından işine geri dönme talebiyle Ankara'daki Yüksel Caddesi'nde eylem başlatmıştı.
Gülmen, eğitimci Semih Özakça ile birlikte 2017'de açlık grevine başladı. İki eğitimcinin eylemleri, OHAL döneminde kamu görevinden çıkarılanların hak arama mücadelesinin simgelerinden biri haline geldi.
Gülmen, sonraki yıllarda da hakkında yürütülen adli süreçler nedeniyle tutuklandı.
Son mektubunda yaklaşık altı yıllık tutukluluk sürecine işaret eden Gülmen, babasının ölümünün ardından ailesinin yanına gidemediğini ve 25 Kasım'daki karar duruşmasına katılacağını belirtti.
Tutuklu akademisyen Nuriye Gülmen, Silivri Cezaevi'nden yazdı: "Babamın Vasiyeti... Babamı 30 Ekim Cuma günü kaybettik. Telefon günümüzdü. Tutuklu yargılandığım davanın karar duruşmasına beş gün vardı. 11.30'da evi aradım. Annem, babam, kardeşim birlikte, aramamı bekliyorlardı. Konuşmanın sonuna doğru tahliye ihtimalini sordular. İhtimal vermediğimi söyledim. Babam sinirlendi; "Madem tahliye etmeyecekler seni ne diye duruşmaya çağırıp duruyorlar! Ben senin yerinde olsam onlara savunma mavunma yapmazdım. Yatacağını yattın zaten, daha neyin savunmasını yapacaksın... 6 yıl tutukluluk mu olurmuş!" Ben bir şey diyemeden süre bitti, telefon kapandı. Babamdan duyduğum son sözler bunlar oldu. Konuşmamızdan altı saat sonra kalp krizi geçirmiş ve hastaneye yetişemeden hayatını kaybetmiş. Vefat haberini cumartesi günü verdiler. Araya hafta sonu girdiği için ailem cenazeyi bekletmek istemedi. Taziye için Kütahya’daki evimize gitme talebinde bulundum. Gerekli para yatırıldı, işlemler yapıldı ama hapishanenin kapısından çıkmadan benimle kelepçe pazarlığına girişen, annem ve kardeşlerimle kucaklaşırken dahi kelepçemi açmayacağını, hatta çift kelepçe takacağını söyleyen sevk işleminin sorumlusu rütbeli askerin insan onuruna ve acısına saygısız tutumu yüzünden taziyeye gidemedim. Yasımı Silivri'nin kör hücrelerinde tutuyorum. Babam için yapamadığım, ona söyleyemediğim, ona hissettiremediğim her şey içimi oyuyor; Bu, acı. Ekmek ve onur mücadelesi verdiğim, adıma kitapçıklar çıkarılarak terörize edildiğim, açlıkta kaldığım, tutsak edildiğim, akrabalarının, arkadaşlarının ona sırtını döndüğü günler, aylar, yıllar boyunca gık demeden dağ gibi arkamda, yoldaş gibi yanımda dururken çektiği acı ve istirap içimi kavuruyor; Bu, öfke. Ekmeğimi ve onurumu savunduğum için beni örgüt üyesi olmakla suçlayanlara karşı babamın gidişinin ardından bir vasiyet gibi algıladığım--son sözlerini düşünüyorum; "Senin yerinde olsam onlara savunma mavunma yapmazdım!" Bu, gurur. Babacığım sosyalist dünya görüşüne sahip biri değildi ama hak nedir bilirdi. Basit düşünen, inandığı doğruları savunmaktan çekinmeyen, emekçi, sade bir halk adamıydı. Ona hiç söyleyemedim. Siz bilin; Onun kızı olmaktan gurur duyuyorum. 4 Kasımdaki karar duruşmasına katılamadım. Ertelenen duruşma 25 Kasım saat 10.00'da Çağlayan adliyesinde görülecek. Babamın vasiyetini yerine getireceğim. Yanımda olmanızı umuyorum"
— Umut Taştan (@umuttastangzt) November 16, 2026
(FY)









