9 Kasım 2026’da İzmir’in Aliağa ilçesindeki HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda meydana gelen patlamada yaşamını yitirenlerden biri, 25 yaşındaki makine mühendisi Kadir Kaan Özçelik’ti.
Özçelik, fabrikada yaklaşık üç aydır çalışıyordu. Daha önce aynı şirkette iki yaz staj yapmıştı. Üniversiteden mezun olduktan sonra farklı şirketlere başvurdu ancak HABAŞ’tan gelen teklifi kabul etti. Kız kardeşi Şevval Özçelik, ağabeyinin çalışma koşullarını, patlama sonrasında ailelerin yaşadıklarını ve adalet talebini bianet’e anlattı.
"İş kazasını kayda geçirirsen CV'ne leke bulaşır"
Ağabeyim HABAŞ’ta çalışmanın CV’ye katkısı olacağını bildiği için çalışmayı kabul etti.
İşe girdikten sonra, bu işletmede yaklaşık bu olaydan bir buçuk ay önce elleri yandı. Çok ciddi bir yanık değildi ama o gün veya ondan sonraki gün kullanmasını engelleyebilecek seviyede yanıklardı. Bize ulaşınca hemen hastaneye gittik. Ancak iş kazası olarak geçmesini istemedi. Sebebini sorduğumuzda orada çalışan insanların veya kısmen bölge sorumlusu olan insanların, ‘Bunu iş kazası diye geçirirsen seninle uğraşırlar, iş bulamazsın, seni işten atarlar, zorlanırsın, CV’ne leke bulaşır’ tarzında şeyler söylemişler."
Ağabeyim başına bela almak istemediği, Türkiye’de yaşadığı için ve ailesine destekte bulunmak istediği için, aynı zamanda beni dershaneye göndermek istediği için iş kazası olarak geçmesini istemedi.
"Ağabeyim 40 bin lira uğruna canından oldu"
“Bize, anneme, babama, arkadaşlarına, hatta kuzenimiz Ömer ağabeye, herkese buradaki güvenliğin çok sıkıntılı olduğundan bahsediyordu."
Makine bakımı bölümünde çalışıyordu. Onun vefat etmesine sebep olan patlamanın olduğu bölgedeki malzemelerin bakımını yapıyorlar. Bu bakımların yapıldığı günlerde normalde bu insanlar 9-5 çalışırken gidiyor 9-12 çalışıyorlar ve asla mesai olarak işlemiyor. Bu ek paralarını alamıyorlar. Ağabeyim 40 bin lira uğruna canından oldu.
HABAŞ’ta ağabeyini kaybeden Şevval Özçelik: Hesap vereceksiniz
Özçelik, patlamanın ardından kamuoyuna yansıyan can kaybı bilgilerine ilişkin şüphelerini de ifade etti:
“Medyaya yansıyan listenin doğruyu yansıttığını düşünmüyorum. Ben ağabeyimin cenazesini beklerken, fabrikanın önünde beklerken, hastaneleri dolaşırken bir sürü insanın, bir sürü ailenin kendi kaybettikleri canları aradığını gördüm."
"Acaba göçükte mi, acaba hastanede mi?"
Patlama sırasında Şevval Özçelik dershanede deneme sınavındaydı. Anne ve babası haberi alarak fabrikanın önüne gitti.
“Ben o gün 10.00 ile 13.00 arası dershanedeydim ve denemem vardı. Ancak annem ve babam haberdar olmuş ve direkt fabrikaya gitmişler. Biz akşam 7’ye, 8’e kadar ağlaya ağlaya, kendimizi süründüre süründüre, ‘Acaba ağabeyim göçükte mi? acaba bir hastanede mi?’ diyerek aradık. Bizden kimlerin öldüğünü sakladılar. İsimlerini bile verme gayretinde bulunmadılar.”
"Biz ağabeyimi ararken orada bir sorumlu bir adama diyoruz ki, ‘Ölülerin listesi nerede? kaybolanların listesi nerede? Bize verin listeyi.’ Adam dalga geçerken, ‘Bulun ya, yapın artık şu listeleri’ diyor. Halbuki yapması gereken kişi o. Bizden aşırı güçlüler, medyayı yönetiyorlar. Biz de bunları yayamıyoruz kendi başımıza. Çünkü karşımızdaki insanlar çok büyük."
"Ne annem ne ben cenazesini göremedik"
Aile, Kadir Kaan Özçelik’in ölüm haberinin ardından Şirinyer Adli Tıp’a yönlendirildi.
"Bize, ‘Yarım saat içinde söylenecek, açıklamalar yapılacak’ dediler. Ancak asla vaktinde yapılmadı ve o süreçte insanlara sürekli ‘Çok fazla yanık var, ciltlerinin altına çok işlemiş, bu yüzden biz DNA karşılaştırmasını yapamıyoruz’ diyerek insanların daha çok üzülmesine sebep oldular. Ne annem ne ben ağabeyimin cenazesini göremedik. Sadece en son saçını görebildik. Bize layık görünen buydu çünkü. Babam bir tanıdıktan rica etti, yüzeyden bakmaya çalıştık.”
“Üç beş ay yatıp çıkarılsınlar istemiyorum”
Özçelik bundan sonrasına dair taleplerini ise şöyle dile getirdi:
“Ben ağabeyimin, onun yanında vefat eden bir sürü insanın, ondan önce daha önce HABAŞ yüzünden veya başka şirketler yüzünden vefat eden insanların hakkına ulaşmak istiyorum."
Ölüler kendi hakkını savunamaz, bu bizim görevimiz. Benim ağabeyim öldü, onu geri kazanamam. Onun hakkını aldığımda da bir şey kazanamayacağım, kaybettiğimle kalacağım. Bundan sonraki kardeşlerin, annelerin, babaların benim yaşadığım şeyi yaşamasını istemiyorum. Kimsenin ağabeyinin yanmış saçıyla yetinmesini istemiyorum. Ben bunların artık son bulmasını veya azalmasını, sorumlu olan kişilerin yeterli kadar ceza almasını istiyorum. Öylesine medyada şov olsun diye üç beş ay cezaevi yatıp çıkarılsınlar istemiyorum.
“Bana son harçlığını verdi”
16 Kasım’da 19 yaşına girecek olan Şevval Özçelik, ağabeyinin kendisine doğum günü hediyesi almayı planladığını anlattı:
“Bana hediye almayı planlıyordu. Ben ondan borç almıştım. Borcu benden geri almayıp, ‘Nasıl olsa doğum gününde de hediye alacağım. Bu da üstüne olur’ dedi. Bana son harçlığını verdi cennete gitti, Ağabeyim 19. yaş doğum günü hediyemi de alamadı, saçını da uzatamadı, fitness’e gidiyordu, zayıflayamadı, istediği vücudu da elde edemedi. Birilerinin kar hırsına kurban gitti.”
Özçelik ağabeyinin nasıl hatırlanmasını istediğini sorduğumda ise şöyle diyor:
Benim ağabeyimin en büyük dileği ülkemizdeki kadınların, ülkemizdeki genç kızların bir meslek sahibi olup onları incitecek insanlara maruz kalmamaları, kendi ayakları üzerinde durabilmesiydi. Bunu çok önemserdi. Bu benim ikinci mezun senem ve benim dershane paramı ağabeyim ödüyordu. Ben yine okuyacağım. Yine dershaneme gideceğim toparlayınca. Ama benim dershane paramı ödeyecek bir ağabeyim kalmadı artık.
(NÖ)
