Çoğu yer zifiri karanlıktı, sadece atılan roketlerin ya da bombaların ışığı görünüyordu. Gittiğim her yerde yıkılmış binalar ve yerlilerin ve direnişçilerin cesetleriyle karşılaştım.
Dört tane bozulmuş Amerikan tankı ve üç tane de jiple karşılaştım. Hasbiya mahallesinde en az altı Amerikan askerinin cesedi sokakta duruyordu.
Bazı cesetler sokakta çürümeye başlamıştı. Fakat canlıların da daha iyi koktuğu söylenemez; bir haftadır ne bir banyo yapabildim ne de traş olabildim. Burada gece veya gündüz dinlenebilmek mümkün değil.
Camiler artık gün boyunca namaza çağırmıyor ama ne zaman yakına bir bomba düşse minarelerden "Allahuekber" sesleri yükseliyor.
En şiddetli çatışmalar kuzeydeki Zolan bölgesinde gerçekleşiyor. Direnişçilerin çoğu da bu bölgede konuşlanmış durumda. Nisan'daki ilk kuşatmanın başlamasına sebep olan pusu da burada kurulmuştu.
Bence Amerikan askerlerinin şehrin yüzde 70'ini kontrol altına aldığını söylemek yanlış olur çünkü direnişçiler devamlı yer değiştiriyor.
Sokak sokak dolaşıyorlar ve kimi zaman Amerikan askerlerine saldırıp kimi zamanda daha sonra saldırmak için geçmelerine izin veriyorlar.
Konuştuğum direnişçiler "Amerikalılara ölme pahasına karşı koyacaklarını" söylediler. Sadece Felluce için değil Irak'ın tümü için savaştıklarını belirttiler ve en sonunda kazanacaklarından emin olduklarını belirttiler.
* Bu yazı BBC'nin web sitesinden Türkçeleştirildi.
