Ateşkes ve Barış

Türkiye eylül sonu itibariyle yeniden ve beşinci kez ateşkes sürecine girdi. Bundan önce PKK dört kez ateşkes ilan etmişti. Kanımca bunlardan en kayda değer olanı 99 ateşkesiydi. 2 Ağustos 1999'da ateşkes ilan edilmişti. Akabinde de iki barış grubu yollanmıştı. Düşünüyorum da! O sürecin iyi değerlendiremediğini ve araya kaybedilmiş koca bir yedi yılın girdiğini görmek gerek diyorum.

Bir dolu ölümler. Yüreği yanan analar. Kaybedilmiş ülke kaynakları bu yitik yedi yılın canlı göstergeleri.

Şimdi yeniden bir ateşkes.

İçime öyle doğuyor ve öyle hissediyorum ki, bu defaki epeyce ses getirecek ve sonuca gideceğe benzer. Neredeyse bir yıldır ülke çapında süren bir "Barış inisiyatifi girişimi" vardı. Bu inisiyatif bütün bölgelerde ve birçok ilde bölgesel toplantılar düzenleyerek Türkiye Barış İnisiyatifi'ni oluşturdu. Son toplantısını da 9 Eylül'de, Ankara'da, tüm illerin delegelerinin katılımıyla yaparak "Barış olsun" dedi.

DTP, aydın inisiyatifi, ABD, AB ve Talabani de devreye girerek "Barış olsun" dediler/demeye getirdiler. En son PKK lideri Abdullah Öcalan da noktayı koyarak "Barış olsun. Ortadoğu'da silahlar toprağa gömülsün" dedi.

Bütün bunların ardından PKK ateşkes ilan etti.

Bu, kanımca tarihsel bir sürece işaret eden önemli bir karardır. Bütün ateşkes kararları bölgede sempati ile karşılanmış olmakla birlikte, ilk kez bu denli toplumsal altyapısı ve sahiplenilmesi güçlü bir ateşkes süreciyle karşıyayız. Sağdan sola siyasal partiler, tüm sivil toplum örgütleri, etkili kanaat önderleri bu kararın ve sürecin hayati önemde olduğunun altını çiziyorlar.

Basın büyük ölçüde sürece olumlu anlamda parmak basarak bu ateşkes kararının iç politika ve seçim hesaplarına kurban edilmemesine dikkat çekiyor.

Yıllar önce, yanlış anımsamıyorsam, Mehmet Ali Birand yazmıştı. "Kürt sorununu, uluslararasılaşmadan aklın ve mantığın doğrusuyla çözelim" diye. O günler için geçerliydi bu önerme. Ama kimseler o gürültü patırtı dönemi içinde bu tip ortak akıl ürünü çözümleri dikkate almadı.

Şimdi artık Avrupa Birliği de, Amerika Birleşik Devletleri de, komşular da işin içinde.

Bari bu kez olsun...

Bölge halkı için et kadar, ekmek kadar, tuz kadar ihtiyaç barış. Hatta belki de saydıklarımdan daha da önde barış.

Barış ellerimizde, bu ülkenin atanmış seçilmiş yöneticilerini, karar organlarını, kendisine, barışa sahip çıkılması için bekliyor.

Evet! Barış sizin de sorununuz mu?

O halde ateşkesin bir siyasal affa ve silahların da bırakılmasına ortam hazırlamaya dönüşmesi için hep beraber sahiplenmeye var mısınız? (ŞD/TK)